Iesus Christus, qui in Cruce mortuus et sepultus est, tertia die corporaliter a mortuis resurgit. Mulieres sepulcrum apertum inveniunt; Petrus et alter discipulus linteamina relicta vident. Maria Magdalena Domino occurrit. Ipse discipulis se ostendit, cum eis loquitur, vulnera sua cognoscenda praebet et Thomam ad confessionem divinitatis suae ducit. Evangelia hos occursus Hierosolymis et in Galilaea servant. Paulus testimonium paschale acceptum tradit et singulos testes, coetum apostolicum atque plus quam quingentos fratres simul nominat. Pascha est vera victoria Christi super mortem et fundamentum spei christianae.
Iesus Christus crucifixus et sepultus tertia die corporaliter resurrexit et discipulis suis vivus apparuit. Non ad aliud tempus in vitam mortalem redit, sed incorruptibiliter in gloria Dei vivit.
Crucifixus tertia die resurrexit
Iesus in Cruce mortuus et sepultus est. Tertia die corporaliter a mortuis resurgit. Paulus haec facta in traditione coniungit quam ipse accepit et communitatibus tradidit: Christus pro peccatis nostris mortuus est, sepultus est, tertia die resuscitatus est et testibus suis apparuit. Idem Dominus, cuius mors discipulos percussit, eis vivus occurrit. Nuntius paschalis igitur verum Dei opus in Crucifixo proclamat. Totam eius vim Paulus manifestat: sine hac Resurrectione praedicatio christiana vacua esset. Ab initio ipse eventus in centro fidei apostolicae stat.[3]
Christus resuscitatus in gloria incorruptibili vivit. Non tantum sicut Lazarus ad vitam adhuc mortalem rediit. Thomas Aquinas hanc differentiam et signa explicat quibus Dominus se cognoscendum praebet. Evangelia identitatem eius corporalem cum Crucifixo testantur: loquitur, vulnera ostendit et cum discipulis cenat. Simul eis in novo modo exsistendi apparet. Unitas veri corporis et vitae consummatae ad miraculum Paschatis pertinet. Mors, cui Christus voluntarie se subiecit, nullam iam in eum potestatem habet.[7]
Mulieres et discipuli apud sepulcrum vacuum
Prima die hebdomadis mulieres ad sepulcrum veniunt. Evangelia occursum earum cum sepulcro aperto et nuntio paschali servant. Ioannes Mariam Magdalenam praecipue extollit. Cum lapidem remotum videt, primo putat corpus sublatum esse et hoc Petro et alteri discipulo nuntiat. Ambo ad sepulcrum currunt. Linteamina relicta vident; sudarium quod caput Iesu texerat separatim positum est. Alter discipulus intrat, videt et credit. Singulae observationes testes gradatim ad cognitionem rei gestae ducunt.[1][4][5]
Mulieres et discipuli locum verum et mutatum inveniunt. Iesus non amplius ibi iacet ubi sepultus est. Significatio huius inventi per occursus cum Resuscitato eis aperitur. Maria primo adhuc corpus amissum quaerit; mox Dominum vivum agnoscet. Ita Evangelia viam a luctu et ignorantia ad certitudinem Resurrectionis servant. Sepulcrum una cum apparitionibus et confessione apostolica ad testimonium paschale pertinet. Singularia eius in ipso Evangelio describuntur et valorem fontis suum independenter a posteriore veneratione certarum reliquiarum sepulcralium possident.[1][3]
Dominus vivus loquitur, vulnera ostendit et mittit
Maria Magdalena flens apud sepulcrum stat. Tantum cum Iesus eam nomine appellat, eum agnoscit. Ad discipulos vadit et occursum suum narrat. Vespere Dominus ad discipulos congregatos venit, eos pace salutat et manus atque latus ostendit. Gaudent viso Domino. Thomas in hoc primo occursu non adest et postea propriam certitudinem postulat. Post dies octo Iesus iterum apparet et eum invitat ut vulnera percipiat et tangat. Thomas confessione Domini et Dei sui respondet. Ioannes ita tum primam haesitationem tum eius superationem per occursum cum Christo servat.[1]
Lucas de Cleopa et comite eius in itinere ad Emmaus narrat. Iesus Scripturam eis aperit; in fractione panis eum agnoscunt. Hierosolymam redeunt. Ibi Dominus communitati congregatae se ostendit et manifestat se non merum spiritum esse. Ioannes 21 alium occursum apud mare cum cena communi servat. Matthaeus missionem discipulorum in Galilaea narrat. Haec testimonia ad eundem Dominum vivum ducunt, qui in diversis condicionibus se agnoscendum praebet et discipulis mandatum praedicandi dat. Occursus homines lugentes et territos in testes eius transformant.[2][4][6]
Paulus testimonium acceptum tradit
In prima epistula ad Corinthios Paulus Evangelium commemorat quod iam praedicavit. Extollit se tradere quod ipse accepit. In serie apparitionum Cepham, coetum apostolicum, plus quam quingentos fratres simul, Iacobum, omnes Apostolos et postremo se ipsum nominat. De quingentis declarat plerosque adhuc vivere. Ita ad generationem testium suo tempore viventem remittit. Confessio paschalis apparet tamquam materia iam communis praedicationis apostolicae. Mors, sepultura, Resurrectio et apparitiones in hac antiqua traditione inseparabiliter cohaerent.[3]
Paulus simul confitetur se antea Ecclesiam persecutum esse. Occursus eius cum Christo igitur non stat in fine desiderii continui nuntium christianum confirmandi. Eum ad conversionem et ministerium apostolicum ducit. Tamen experientiam suam testimonio aliorum non opponit: in eandem praedicationem inserit. Benedictus XVI in interpretatione huius loci ipsam coniunctionem traditionis acceptae et testimonii personalis inculcat. In hoc magnum pondus historicum inest: Resurrectio ab initio communiter praedicatur et ab adversario pristino tamquam realitas experta testatur.[3][9]
Testimonia ad eventum cohaerentem remittunt
Argumentatio christiana totum contextum fontium complectitur: veram mortem Iesu, sepulturam, sepulcrum vacuum, occursus cum diversis personis et coetibus atque primam praedicationem Apostolorum. Accedit Paulus, cuius prior inimicitia in testimonium pro Christo convertitur. Evangelia etiam impedimenta in via ad fidem servant: luctum, timorem, errorem et dubium. Testes ad certitudinem perveniunt quia Dominus eis occurrit. Resurrectio hunc nucleum communem et realitatem corporalem cui narrationes adhaerent explicat. Explicatio alternativa eundem universum documentorum coetum serio accipere debet.[1][3][6]
Fides catholica in eventu historice testato simul potestatem Dei salvificam agnoscit. Catechismus utramque partem coniungit: Resurrectio testimonia historica possidet et, ut ingressus in vitam glorificatam, ordinarium cursum intra historiam excedit. Rationes historicae igitur non ad merum animi affectum vel ad quamlibet ideam religiosam ducunt. Ad Christum diriguntur, qui mortuus erat et vivit. Fides hanc realitatem testatam accipit et divinum eius Auctorem confitetur. Ipsa singularis natura eventus postulat ut testimonia secundum vim suam legantur, sine mysterio ad technicam ordinis descriptionem reducto.[8]
Testimonium etiam fidem posteriorum generationum sustinet
Iesus post occursum cum Thoma eos beatos dicit qui ipsi non vident et tamen credunt. Statim postea Ioannes finem Evangelii sui explicat: signa scripsit ut lectores credant. Fides posterior igitur testimonio tradito fundatur. Thomas Aquinas signa visibilia ab eo quod Thomas confitetur distinguit. Vulnera Domini resuscitati videt et divinitatem eius agnoscit. Perceptio ad cognitionem personae ducit. Pro generationibus posterioribus Apostoli hunc occursum in testimonio suo servant; per eos etiam homines qui in conclavi Hierosolymitano non stabant Christo vivo confidere possunt.[1][7]
Victoria eius spem nostram fundat
Paulus Resurrectionem Christi tamquam initium propriae nostrae resurrectionis explicat. Victoria Domini in eo solo non terminatur: hominibus consummationem aperit ad quam Deus eos creavit. Haec spes corpus complectitur quod patitur, senescit et moritur. Apud Paulum simul ad certum habitum in vita praesenti ducit. Magnum caput suum de resurrectione concludit hortando ut firmi stent et in opere Domini fideles maneant. Amor, sacrificium et labor non sunt vana, quia Christus mortem superavit. Pascha igitur plus quam memoriam et consolationem donat; exspectationem vitae permanentis in communione cum Domino resuscitato fundat.[3]
Testes et investigatores
Maria Magdalena
Testis paschalis in Evangelio secundum Ioannem
Primo corpus amissum quaerit et deinde Domino occurrit, qui eam nomine appellat.[1]
Petrus et alter discipulus
Testes sepulcri secundum Ioannem
Linteamina relicta vident; Cephas praeterea in serie apparitionum Paulina nominatur.[1][3]
Thomas
Apostolus primo dubitans
Occursus posterior ad expressam eius confessionem ducit; textus invitationem ad tangendum narrat, non expresse tactum reapse factum.[1]
Cleopas et comes eius
Discipuli Emmaus secundum Lucam
Christo in itinere occurrunt, interpretationem Scripturae audiunt et eum in fractione panis agnoscunt.[6]
Paulus
Traditor apostolicus et testis proprius
Traditionem acceptam, alios testes et proprium occursum tamquam pristinus persecutor nominat.[3]
Historia ordine exposita
- Dominus vere mortuus est
Confessio apostolica mortem, sepulturam et subsequentem Resurrectionem coniungit.[3]
- Mulieres apud sepulcrum
Evangelia sepulcrum apertum vel vacuum et nuntium paschalem tradunt.[1][4][5][6]
- Occursus cum Domino vivo
Ioannes et Lucas diversos occursus et viam ab ignorantia ad agnitionem narrant.[1][6]
- Thomas Dominum suum confitetur
Occursus vulnera visibilia cum fide in divinitatem Christi coniungit.[1]
- Missio et communio
Matthaeus mandatum in Galilaea narrat; Ioannes 21 occursum apud mare.[2][4]
- Paulus traditionem acceptam tradit
1 Corinthios 15 diversos testes et communem nuntium paschalem nominat.[3]
Aestimatio ecclesiastica
Corporalis Resurrectio Iesu ad confessionem christianam obligantem pertinet. Apostolicum eius testimonium a quaestione authenticitatis singularum reliquiarum postea veneratarum independens est.
Quomodo diversae narrationes paschales cohaereant
Evangelia non ubique easdem personas, loca et occursus nominant. Matthaeus mandatum in Galilaea extollit; Lucas occursus in contextu Hierosolymitano explicat; Ioannes utramque regionem testatur. Diversa selectio non significat exclusionem mutuam. Si Evangelista certum occursum non nominat, eo ipso non negat. Quaestiones tamen de exacto ordine et contractione temporali diligentem lectionem cuiusque versionis postulant. Chronologia sine lacunis non pro quoque gradu univoce constitui potest. Nucleus communis clarus manet: Iesus mortuus et sepultus corporaliter resurrexit et testibus suis occurrit. Haec concordia neque fictis actis unitariis roboratur neque diversitate argumentorum praecipuorum tollitur.[1][2][4][6]
Obiectiones et responsiones
Potestne testimonium paschale plene per luctum et visiones interiores explicari?
Talis hypothesis universitatem fontium non iam sola nominatione explicat. Narrationes diversos occursus, singulas personas et coetus, vulnera Crucifixi, cenam cum discipulis et certitudinem praesentiae eius corporalis nominant. Accedit Paulus, qui antea Christo ut persecutor Ecclesiae adversabatur. Etiam primae responsiones diversae sunt: Maria sublationem suspicatur, discipuli terrentur, Thomas propriam certitudinem postulat. Explicatio christiana has indicationes simul accipit: Dominus vivus hominibus obviam venit et eos ad fidem ducit. Inde non omnis hypothesis psychologica contraria mere logice excluditur; tamen rationes concretas afferre et plus quam unicam experientiam luctus explicare debet. Assertio solius visionis interioris neque hoc opus neque aestimationem testimonii apostolici historice fundatam supplet.[1][3][6]
Potestne sepulcrum vacuum furto explicari?
Sepulcrum in testimonio christiano separatim non consideratur. Maria Magdalena primo ipsa de sublatione cogitat; Matthaeus assertionem furti contra Resurrectionem divulgatam narrat. Decisivi autem etiam sunt occursus subsequentes et prima praedicatio communis. Corpus ablatum per se non explicat cur diversi testes Domino corporaliter vivo occurrant eumque praedicent. Hypothesis furti hanc necessitudinem quoque explicare deberet. E contrario sola mentio assertionis adversariae non est probatio cuiusque singularis narrationis christianae. Pondus in universo testimonio sepulcri, occursuum et confessionis positum est. Interpretatio ut verae Resurrectionis haec facta tradita simul accipit, dum sola sublatio tantum partem inventorum attingit.[1][3][4]
Infirmantne differentiae inter Evangelia Resurrectionem?
Differentia primo accurate definienda est. Persona vel occursus additus nondum contradicit expositioni breviori quae ea omittit. Quaestiones autem de ordine et contractione temporali in singulo textu solvendae sunt. Chronologia universa ad singula minuta impleta ad hoc non requiritur. Evangelia in realitate centrali concordant: mortuus sepultus est et deinde vivus se ostendit. Diversi accentus eorum neque automatice acta omnino inter se independentia neque fictionem communiter compositam efficiunt. Etiam quingenti a Paulo nominati per eius assertionem testantur; quingenta acta singillatim servata non habemus. Haec accurata definitio viae fontium veram amplitudinem et antiquam radicationem testimonii paschalis intactas relinquit.[1][2][3][4][6]
Cur nullus testis ipsum momentum Resurrectionis observat?
Testes Resuscitato occurrunt et identitatem eius cum eo qui antea mortuus est agnoscunt. Thomas Aquinas explicat eos ita realitatem Resurrectionis veraciter testari posse, quin ipsum actum divinum transitus viderint. Etiam alias mutationes ex condicione initiali, exitu et testimoniis fide dignis cognosci possunt. Peculiaris character Paschatis hanc cognitionem non tollit. Significat tamen Evangelia physicam descriptionem transitus in vitam glorificatam non praebere. Ex hoc silentio neque valores radiationis neque formulae energiae deducendae sunt. Etiam linteamina sepulcralia in Ioanne 20 ibi non describuntur tamquam substrata imaginum examinata. Testimonium apostolicum proprio fundamento nititur neque ab authenticitate reliquiae postea veneratae pendet.[1][7][8]
Significatio pro fide
Christus vere resurrexit. Sepulcrum vacuum, occursus cum Domino vivo et prima communis praedicatio Apostolorum testimonium paschale historicum constituunt. Ecclesia in eo definitivam Dei victoriam super peccatum et mortem agnoscit. Resuscitatus idem est qui crucifixus est; nova vita eius spem propriae nostrae resurrectionis fundat et fidelitati, amori et sacrificio sensum permanentem tribuit.[1][3][7]
Quomodo miracula Iesu investigentur
Testimonium apostolicum, traditio historica et opera Christi.
Instrumenta investigationis et processus ecclesiasticus →Fontes et documenta
Indicationes de accessu et ambitu assertionum te adiuvant ut documenta ipse aestimes.
- [1] Evangelium secundum Ioannem, caput 20
Textus Graecus antiquus et Vulgata historica; propria expositio Germanica, non assumptio versionis Knox modernae.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [2] Evangelium secundum Ioannem, caput 21
Occursus apud mare et affirmatio testimonii Evangelii.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [3] Epistula prima ad Corinthios, caput 15
Textus apostolicus primarius; testes enumerati per Paulum testantur, non per acta singillatim servata.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [4] Evangelium secundum Matthaeum, caput 28
Mulieres apud sepulcrum, adversa assertio furti, missio in Galilaea.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [5] Evangelium secundum Marcum, caput 16
Hic narratio usque ad versum 8 adhibetur; separata quaestio traditionis textualis longioris conclusionis Marci non est praesuppositum argumenti.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [6] Evangelium secundum Lucam, caput 24
Emmaus et occursus Hierosolymis; textus antiquus in propria expositione Germanica.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [7] Summa theologiae III, quaestio 55
Textus primarius in dominio publico de manifestatione Resurrectionis et significatione signorum eius.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [8] Catechismus: On the Third Day He Rose from the Dead
Doctrina ecclesiastica de realitate historica simulque transcendente Resurrectionis.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [9] Sanctus Paulus Apostolus: significatio christologiae – Resurrectio
Fons primarius interpretationis ecclesiasticae traditionis acceptae et testimonii apostolici.
Fontem aperi · vatican.va ↗
