Lazarus mortuus est et iam quattuor dies in sepulcro iacet, cum Iesus Bethaniam pervenit. Martha fidem in eum tamquam Christum et Filium Dei confitetur; Maria lugens coram eo procidit. Apud sepulcrum Iesus flet. Deinde lapidem removeri iubet, Patri gratias agit et amicum suum foras vocat. Lazarus vivus e sepulcro venit, adhuc linteaminibus sepulcralibus ligatus. Adstantes eum solvere debent. Multi testes nunc in Iesum credunt; alii eventum adversariis eius nuntiant. Ioannes hoc potens miraculum cum Cruce appropinquante coniungit: Dominus amico vitam donat et ipse ad Passionem suam procedit.
Iesus Lazarum iam quattuor dies sepultum ad vitam revocat. Defunctus coram oculis adstantium e sepulcro venit; miraculum Christum tamquam Resurrectionem et Vitam revelat.
Sorores Iesum vocari iubent
Lazarus Bethaniae, frater Marthae et Mariae, aegrotat. Sorores eius Iesu nuntiari iubent amicum quem amat pati. Iesus tres fratres amat; tamen primo adhuc duos dies in loco suo manet. Deinde discipulis reditum in Iudaeam annuntiat. Periculum noverunt quod eum ibi exspectat. Iter ad Lazarum eum simul propius ad Passionem ducit. Necessitas amicorum vera est: dum in eum sperant, Lazarus moritur. Actio Dei salvifica modo manifestabitur qui sanationem apud lectum aegroti speratam excedit.[1]
Iesus discipulis dicit Lazarum dormire et se ire ut eum excitet. Cum de somno ordinario et convalescentia cogitant, aperte pronuntiat: Lazarus mortuus est. Deinde cum eis iter suscipit. Sermo de somno hic ex ipsius verbo explicationem accipit. Mors amici certa est; Christus ad eum vadit ut is qui eum suscitare potest. Augustinus in hoc potestatem Domini agnoscit: condicio quam homines iam mutare nequeunt ei non est finis auxilii sui.[1][3]
Martha Filium Dei confitetur
Cum Iesus advenit, Lazarus iam quattuor dies in sepulcro iacet. Multi ad Martham et Mariam venerunt ut eas consolarentur. Martha audit Iesum venire et ei obviam exit. Dolorem exprimit qui etiam Mariam movet: si hic fuisset, frater eius non esset mortuus. Simul fiduciae adhaeret. Iesus ei resurrectionem fratris promittit. Martha de resurrectione in novissimo die cogitat. Tum personam suam ei revelat: ipse est Resurrectio et Vita. Qui in eum credit vivet, etiamsi mortuus fuerit.[1]
Interrogata a Iesu de fide, Martha eum confitetur Christum, Filium Dei, qui in mundum venit. Haec confessio ante apertionem sepulcri stat. Soror Domino confidit in medio luctu et antequam exitum videre possit. Thomas Aquinas explicat miracula Christi divinam eius missionem testari et fidem in eum confirmare. Opus sequens igitur non tantum postea significatione religiosa instruitur. Ipse Christus iam explicavit quis sit et quam spem donet. Suscitatio visibilis promissionem eius coram testibus confirmabit.[1][4]
Iesus flet et Lazarum foras vocat
Martha Mariam vocat. Cum haec ad Iesum venit, ad pedes eius procidit et eandem cogitationem dolorosam exprimit: si hic fuisset, frater eius non esset mortuus. Lugentes eam sequuntur. Iesus lacrimas eius videt, penitus commovetur et locum sepulcri quaerit. Ipse quoque flet. Adstantes amorem eius erga Lazarum agnoscunt. Dominus qui mox mortem superabit luctui vera compassione humana occurrit. Augustinus lacrimas et potestatem simul interpretatur: in eadem persona Christi vera benevolentia humana et potestas divina apparent.[1][3]
Apud sepulcrum Iesus lapidem removeri postulat. Martha eum admonet Lazarum iam quattuor dies mortuum esse et foetorem corruptionis exspectandum. Iesus eam ad promissionem suam remittit videndi gloriam Dei. Lapis tollitur. Iesus Patri gratias agit et coram adstantibus sensum orationis suae explicat: agnoscere debent Patrem eum misisse. Deinde voce magna Lazarum foras vocat. Mortuus vivus venit, manibus et pedibus linteaminibus sepulcralibus ligatus; facies quoque eius sudario involuta est. Iesus circumstantes iubet eum solvere et abire sinere. Verbum eius defunctum ad vitam corporalem revocavit.[1]
Miraculum publice visibile manet
Multi hominum qui ad Mariam venerunt et opus Iesu vident in eum credunt. Quidam ad Pharisaeos eunt et quid acciderit nuntiant. Sorores Lazarum et sepulturam eius noverunt; discipuli expressum nuntium mortis a Iesu audiverunt et cum eo venerunt; consolatores apud sepulcrum stant. Cognitio eorum mortem amici cum vocatione Christi et homine iterum vivo coniungit. Responsiones differunt, sed miraculum consequentia publica habet. Ioannes in hoc etiam ostendit ipsum opus tam potens liberam hominis responsionem non supplere.[1]
In capite sequenti Lazarus cum Iesu ad cenam recumbit. Multi veniunt ut etiam eum videant; praesentia eius alios ad fidem in Christum ducit. Suscitatio igitur non cum impressione transitoria ante sepulcrum finitur. Amicus revocatus inter alios vivit, conspicitur et communioni mensae participat. Ioannes eventum cum hoc effectu permanente coniungit. Propriam Lazari narrationem de condicione in morte Evangelista non refert; testimonium eius oculos ad vitam donatam et ad Dominum qui eam reddidit dirigit.[2]
Dator vitae ad Crucem procedit
Principes adversarii, audito miraculo, deliberant quid contra Iesum agant. Ioannes sollicitudinem eorum de effectu multorum miraculorum eius et de consequentibus politicis nominat. In consultatione dicitur melius esse ut unus pro populo moriatur. Evangelista in hoc ultra intentionem loquentis annuntiationem mortis vicariae Iesu agnoscit. Ab illo die mors eius decreta est. Postea etiam consilium Lazari occidendi cogitatur, quia multi propter eum ad fidem veniunt. Ita duae viae immediate iuxta se stant: Lazarus vitam suam recipit, dum Christus vitam suam pro hominibus tradit.[1][2]
Lazarus iterum vivit; Christus mortem definitive vincit
Lazarus ad vitam suam pristinam, adhuc mortalem, redit. Consilium eum occidendi in Ioanne 12 memoratum hanc ipsam condicionem praesupponit. Resurrectio Christi secundum doctrinam quam Thomas Aquinas explicat alia perfectione praedita est: Dominus in vitam immortalem intrat neque iterum moritur. Suscitatio amici igitur praesignum et promissio huius victoriae definitivae est. Uterque eventus cohaeret, sine identificatione. Bethaniae Iesus potestatem suam revelat mortuo vitam reddendi; in Paschate novam vitam revelat in qua mors non amplius dominatur. Promissio eius Marthae data ad hanc spem definitivam pertingit.[2][5]
Vocatio Christi etiam hominem ligatum attingit
Augustinus veras suscitationes mortuorum Iesu simul legit tamquam opera quae salutem a peccato patefaciunt. Lazarus iam in sepulcro iacet; Pater Ecclesiae de homine cogitat qui longa consuetudine culpae retinetur. Etiam eum vocatio Christi attingere potest. Haec interpretatio spiritualis potestatem explicat quae in corpore amici visibilis facta est: Dominus vitam donat ubi homo propriis viribus exitum iam non invenit. Inde spes et vocatio ad conversionem crescunt. Vincula solvenda sunt et salvatus in vitam ingredi debet. Nulla longa historia culpae causa est vocationem Christi inefficacem putandi.[3]
Testes et investigatores
Lazarus
Suscitatus et testis vivus miraculi
Ad vocationem Iesu e sepulcro venit et postea cenae cum eo participat. Praesentia eius visibilis alios homines ad fidem ducit.[1][2]
Martha
Soror et testis
Mortem et sepulturam fratris novit, ante miraculum Iesum Filium Dei confitetur et in apertione sepulcri de quattuor diebus elapsis loquitur.[1]
Maria Bethaniae
Soror et testis
Iesu lugens occurrit; comites eius ad sepulcrum quoque veniunt et miraculum sequens experiuntur.[1]
Consolatores et discipuli
Coetus publicus testium
Verbum Iesu audiunt et Lazarum iterum viventem vident. Multi credunt; quidam eventum adversariis eius nuntiant.[1]
Historia ordine exposita
- Sorores nuntium mittunt
Confidunt Dominum amici dilecti non oblivisci.[1]
- Iesus expresse de morte loquitur
Error de somno intra narrationem resolvitur.[1]
- Lazarus iam quattuor dies in sepulcro iacet
Martha Christo occurrit et fidem suam confitetur.[1]
- Lacrimae, oratio et vocatio
Iesus lapidem removeri iubet et Lazarum foras vocat.[1]
- Fides et nuntius adversariis
Idem signum ad diversas decisiones ducit.[1]
- Lazarus in cena
Ioannes 12 praesentiam eius et consilium occidendi contra eum cogitatum narrat.[2]
Aestimatio ecclesiastica
Ioannes 11 reditum Lazari defuncti ad vitam terrenam per vocationem Iesu testatur. Fides catholica hoc signum a definitiva et gloriosa Resurrectione Christi distinguit.
Obiectiones et responsiones
Fuitne Lazarus fortasse tantum specie mortuus?
Narratio nullum huius indicium praebet. Iesus expresse declarat Lazarum mortuum esse; cum advenit, iam quattuor dies in sepulcro iacet. Martha in apertione foetorem corruptionis exspectat. Suscitatio publice ad vocationem Iesu fit, et Lazarus deinde iterum in vita communitatis apparet. Hypothesis mortis apparentis has indicationes inter se coniunctas aliter interpretari debet et ad hoc propriis rationibus eget. Acta medica moderna non servantur; ideo postea nulla certa diagnosis mortis apparentis constitui potest. Certitudo christiana testimonio Evangelistae de opere Christi nititur. Absentia datorum clinicorum hodiernorum coniecturam alternativam explicationem probatam non facit. Augustinus congruenter miraculum tamquam veram mortis superationem accipit et inde sensum eius spiritualem patefacit.[1][3]
Cur fusa narratio Lazari tantum apud Ioannem invenitur?
Evangelistae ex opere Iesu eligunt. Absentia eventus in alio Evangelio igitur non significat hoc eum negare. Pro Lazaro fusa via fontium clara manet: Ioannes 11 miraculum narrat, Ioannes 12 consequentia eius permanentia. Colloquia cum sororibus, publica apertio sepulcri, diversae responsiones et necessitudo cum decreto mortis testimonium continuum constituunt. Quaestio de credibilitate eius in hac narratione praesente tractanda est. Neque quattuor versiones propriae asserendae sunt neque pro quoque adstante acta separatim servata fingenda. Similiter ex significatione theologica pro Passione libera fictio non sequitur: verum opus Christi simul missionem eius revelare et cursum eventuum decisive determinare potest.[1][2]
Significatio pro fide
Suscitatio Lazari Dominum vitae revelat, qui cum lugentibus flet et mortem verbo suo superat. Martha eum iam ante miraculum visibile Filium Dei confitetur; apud sepulcrum opus eius hanc fiduciam confirmat. Lazarus vitam terrenam recipit. Ipse Christus ad Crucem et definitivam Resurrectionem procedit, in qua mortem in aeternum vincit.[1][3][5]
Quomodo miracula Iesu investigentur
Testimonium apostolicum, traditio historica et opera Christi.
Instrumenta investigationis et processus ecclesiasticus →Fontes et documenta
Indicationes de accessu et ambitu assertionum te adiuvant ut documenta ipse aestimes.
- [1] Evangelium secundum Ioannem, caput 11
Propria expositio Germanica textus antiqui; non assumptio versionis Knox Anglicae modernae.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [2] Evangelium secundum Ioannem, caput 12
Lazarus in cena et responsio adversariorum eius; textus Graecus et Vulgata historica.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [3] In Ioannis Evangelium tractatus XLIX
Textus patristicus primarius in dominio publico de opere et significatione spirituali suscitationis.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [4] Summa theologiae III, quaestio 43
Textus primarius in dominio publico de divina potestate et testimonio fidei miraculorum.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [5] Summa theologiae III, quaestio 55
Distinctio suscitationis Lazari et condicionis immortalis Christi resuscitati.
Fontem aperi · newadvent.org ↗