Iesus Hierosolymis viro occurrit qui a nativitate caecus est. Oculos eius luto linit et eum ad piscinam Siloe mittit. Vir se lavat et videns redit. Vicini mutationem agnoscunt, parentes eius identitatem et caecitatem congenitam confirmant, atque interrogantes religiosi eventum iterum atque iterum examinant. Sanatus, quamvis pressus, in eo quod novit permanet: caecus erat et nunc videt. Cum eiectus est, Iesus eum quaerit. Sanatio ad confessionem et adorationem Christi ducit. Ioannes 9 miraculum una cum fusa interrogatione testium eius servat.
Iesus viro a nativitate caeco visum donat. Sanatus sanationem in se peractam testatur, parentes eius caecitatem congenitam confirmant et subsequens occursus cum Christo eum ad confessionem fidei ducit.
Iesus caecum natum videt
Iesus virum a nativitate caecum videt. Discipuli eius quaerunt utrum peccatum ipsius an parentum causa sit. Iesus hanc attributionem culpae reicit et explicat opera Dei in eo manifestanda esse. Ad hominem convertitur qui vitam hucusque sine visu egit. Discipuli ita a iudicio de culpa praesumpta ad actionem Dei adiuvantis ducuntur. Augustinus hoc initium in interpretationem suam recipit: Christus necessitati humanae ut largitor lucis occurrit. Vir non fit obiectum merae disceptationis; Dominus in eo agit.[1][2]
Ad Siloe vadit et videns redit
Iesus ex terra et sputo lutum facit eoque oculos caeci linit. Deinde eum ad piscinam Siloe mittit ut ibi se lavet. Ioannes nomen «Missus» interpretatur. Vir mandato oboedit, ad piscinam vadit et se lavat. Videns redit. Qui a nativitate caecus erat nunc visum possidet. Miraculum fit in certa serie tactus, verbi et actionis oboedientis. Donum a Christo venit, qui virum mittit et sanat; totus eventus ad personam eius ducit.[1]
Vicini et homines qui eum antea mendicantem viderant mutationem extraordinariam agnoscunt. Nonnulli quaerunt utrum idem vir sit; alii eum quemdam illi similem esse putant. Sanatus ipse respondet et identitatem suam confirmat. Interrogatus de sanatione, Iesum nominat et lutum, mandatum et lotionem describit. Cum scire volunt ubi Iesus sit, aperte dicit se nescire. Testimonium eius in eo manet quod ipse expertus est: idem homo est et nunc videre potest.[1]
Sanatus et parentes eius interrogantur
Homines sanatum ad Pharisaeos ducunt. Quia sanatio sabbato facta est, inter interrogantes controversia oritur. Quidam contra Iesum propter sabbatum iudicant; alii quaerunt quomodo peccator talia miracula facere possit. Vir eventum iterum explicat et Iesum prophetam appellat. Deinde parentes eius vocantur. Confirmant eum filium suum esse et caecum natum esse. Quomodo nunc videre possit, interrogantes ipsum rogare debent; adultus est. Ioannes etiam causam reticentiae eorum consignat: exclusionem e synagoga timent. Identitas, status initialis et experientia personalis in hac interrogatione expresse distinguuntur.[1]
Augustinus diversas intra coetum habitudines animadvertendas proponit: Ioannes de quibusdam loquitur qui Iesum reiciunt, dum alii ipso miraculo ad quaerendum moventur. Controversia in ambitu Iudaico Iesu agitur neque in iudicium de toto populo mutatur. Caput certas personas ostendit quae eidem sanationi diverso modo respondent. Testimonium parentum interim firmum manet: hic vir filius eorum est et a nativitate caecus erat. Statum priorem testantur; filius testatur quod Christus in eo fecit.[1][2]
Sanatus sub pressione veritati adhaeret
Interrogantes virum iterum vocant et testimonium contra Iesum postulant. Ille certae suae scientiae adhaeret: caecus erat et nunc videt. Cum rursus de rerum ordine quaerunt, ad responsionem iam datam remittit. Testimonium eius secundum exitum desideratum mutari non potest. Vir qui initio solum nomen sanatoris sui noverat sensum operis clarius in dies agnoscit. Exponit talem apertionem oculorum caeci nati ad actionem Dei remittere. Responsio eius controversiam acuit; eum contumeliis afficiunt et eiciunt.[1]
Firmitas testis cum limitata scientia eius cohaeret. Antea non asseruit se locum Iesu cognoscere et nunc ficta explicatione universali non eget. Statum initialem et exitum nominat atque describit quomodo mandatum Iesu exsecutus sit. Augustinus in hac via crescentem illuminationem viri videt. Donum corporale receptum occasio testimonii de Datore semper clarioris fit. Pressio interrogantium retractationem non efficit, sed fiduciam eius in Christum manifestat.[1][2]
Iesus eum quaerit et ad confessionem ducit
Iesus audit virum eiectum esse et eum quaerit. De fide eius interrogat eique revelat quis cum eo loquatur. Sanatus expressa confessione respondet et eum adorat. Secundus occursus viam perficit quae visu donato coeperat. Christus testem repulsae expertae non relinquit, sed eum in communionem secum suscipit. Visio corporalis et cognitio spiritualis conveniunt. Thomas Aquinas sensum miraculorum in hanc partem explicat: divinam potestatem revelant et ultra utilitatem visibilem ad fidem in Dominum ducunt.[1][3]
Augustinus de sanatione et illuminatione interiore
Augustinus coniunctionem unctionis et lotionis tamquam imaginem Baptismi et illuminationis hominis patefacit. Nomen Siloe eum ad Christum, Missum, ducit; lutum Incarnationem Verbi ei in memoriam revocat. Interpretatio eius spiritualis vera sanatione nititur. Vir visum accipit et in hoc opere manifestum fit quemque hominem etiam luce interiore Christi egere. Applicatio ad Baptismum et conversionem sensum miraculi explicat. Non asserit celebrationem Baptismi christiani in capite expresse descriptam, sed ostendit cur eventus ultra singularem sanatum ad vitam Ecclesiae pertineat.[2]
Miraculum cuius testes diligenter interrogantur
Ioannes 9 singulariter fusum testimonii ordinem servat. Vicini de identitate quaerunt; parentes originem et caecitatem congenitam confirmant; filius actionem Iesu et mutationem statim agnoscibilem explicat. Inter interrogantes religiosos tum recusatio tum quaestio de actione Dei auditur. Narratio igitur non admiratione indistincta nititur, sed scientiam singularum personarum et conclusiones ex ea ortas distinguit. Lectoribus hodiernis Evangelium secundum Ioannem fons harum assertionum est. Robur materiae eius in eo est quod sanationem cum examine identitatis, historiae prioris et cursus coniungit atque ipsum testem iterum atque iterum loqui sinit.[1][3]
Testes et investigatores
Caecus natus
Sanatus et testis principalis
Identitatem suam confirmat, mandatum Iesu et lotionem describit atque iterum atque iterum affirmat se caecum fuisse et nunc videre.[1]
Parentes
Testes identitatis et caecitatis congenitae
Filium suum et statum eius initialem confirmant; de sanatione ad filium adultum remittunt, qui eam ipse expertus est.[1]
Vicini
Testes vitae prioris et mutationis
Mendicum noverunt et quaerunt utrum videns idem vir sit. Propria responsio eius identitatem confirmat.[1]
Pharisaei interrogantes
Interrogantes diversis iudiciis
Quidam Iesum propter sabbatum reiciunt; alii quaerunt quomodo peccator talia miracula facere possit. Filius et parentes expresse audiuntur.[1][2]
Historia ordine exposita
- Iesus caecum natum videt
Quaestio de culpa reicitur in favorem actionis adiuvantis.[1]
- Iter ad Siloe
Vir mandato oboedit et videns redit.[1]
- Vicini identitatem eius examinant
Sanatus se eundem mendicum notum esse affirmat.[1]
- Parentes et filius audiuntur
Status prior, identitas et cursus in narratione distinguuntur.[1]
- Vir testimonio suo adhaeret
Eicitur postquam actionem Iesu defendit.[1]
- Fides et adoratio
Iesus se ei revelat; sanatio in confessionem personalem exit.[1]
Aestimatio ecclesiastica
Ioannes 9 sanationem caeci nati et subsequentem interrogationem sanati eiusque parentum testatur. Ecclesia miraculum tamquam Revelationem missionis et potestatis Christi accipit.
Obiectiones et responsiones
Potestne de vera sanatione dici sine actis medicis servatis?
Ita. Parentes caecitatem congenitam filii sui testari possunt; vicini priorem mendicum agnoscunt et vir post interventum Iesu videre potest. Ad discrimen inter caecitatem et visum agnoscendum homines instrumenta ophthalmologica moderna non prius possidere debent. Ioannes ita clarum statum initialem et finalem publice recognoscibilem nominat. Causa autem anatomica ignota manet. Nervus opticus absens, certa laesio retinae vel perturbatio functionalis non postea tamquam diagnosis comprobata addenda sunt. Processus medicus hodiernus ulteriora inventa postularet. Fundamentum historicum huius miraculi est testimonium Evangelii cum concreta interrogatione participantium. Absentia documentorum modernorum hoc testimonium non refellit neque praesertim probatam explicationem naturalem contrariam praebet.[1][3]
Damnatne Ioannes omnem criticam interrogationem de miraculo?
Non. Ipsum caput diligentes quaestiones de identitate, historia priore et cursu continet. Responsio talibus quaestionibus testimonium confirmat, quia cognitio parentum, vicinorum et sanati congruit. Alius habitus reprehenditur: iudicium iam definitum, quod testimonium testis sub pressione in partem desideratam mutare vult. Augustinus extollit Evangelistam interrogantes non indistincte tractare. Doctrina igitur quemque lectorem respicit. Examen honestum diligenter audit, rationes examinat et ambitum inventi agnoscit. Hoc tum pro assensu tum pro recusatione valet. Etiam lutum et sputum hic non fiunt methodus curandi universaliter adhibenda; narratio singularem Christi actionem testatur, cuius mandatum vir exsequitur et cuius potestas eum sanat.[1][2]
Significatio pro fide
Christus caeco nato visum donat et eum ad cognitionem Domini sui ducit. Sanatio coram vicinis, parentibus et interrogantibus aperte testatur. Vir ei quod accepit adhaeret, etiam cum propter hoc agnitionem aliorum amittit. Via eius sanationem corporalem, testimonium verax et fidem in Lumen mundi coniungit.[1][2][3]
Quomodo miracula Iesu investigentur
Testimonium apostolicum, traditio historica et opera Christi.
Instrumenta investigationis et processus ecclesiasticus →Fontes et documenta
Indicationes de accessu et ambitu assertionum te adiuvant ut documenta ipse aestimes.
- [1] Evangelium secundum Ioannem, caput 9
Propria paraphrasis Germanica textus antiqui; textus Graecus et Vulgata historica in pagina fontis. Versio Knox moderna et annotationes additae non assumptae.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [2] In Ioannis Evangelium tractatus XLIV
Interpretatio patristica in dominio publico; quosdam Pharisaeos ab omnibus expresse distinguit.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [3] Summa theologiae III, quaestio 43
Textus primarius in dominio publico de munere miraculorum Christi.
Fontem aperi · newadvent.org ↗