Examen sanationis ab historia concreta morbi incipit: quid diagnostice constitutum erat, quae curatio adhibita est, et quid permanenter mutatum est? Lapurdi Officium medicum et consilium medicorum internationale has quaestiones investigant; episcopus competens de agnitione ecclesiastica decernit. Etiam medici non credentes examini medico cooperantur. Pro beatificationibus et canonizationibus propriae normae Romanae processus valent.
Agnitio miraculi examen medicum accuratum sanationis cum distincta aestimatione contextus orationis et significationis religiosae coniungit.
Mutationem concretam constatare
Medici statum ante et post sanationem comparant. Ad hoc pertinent diagnosis, gravitas morbi, curationes adhibitae et mutationes documentatae. In malformatione anatomica inventa priora et posteriora comparantur; post operationem examinatur qualis convalescentia ex interventu exspectari posset. Liberatio a dolore, facultas ambulandi recuperata et evanescentia mutationis organicae singulae investigationibus aptis examinantur.[1][5]
Comparationes decretoriae sunt: quis diagnosim posuit, quam curationem homo accepit, quis eum post mutationem examinavit, quam diu sanatio permansit, et quae explicationes medicae consideratae sunt? Ita ex prima nuntiatione historia morbi et sanationis examinabilis fit.[1][5]
Iter ab Officio Lapurdensi ad episcopum
Bureau des Constatations Médicales inventa antecedentia colligit et sanationem realem ac permanentem examinat. Casus idonei ad consilium medicum internationale CMIL deferuntur, quod aestimationes medicorum peritorum altius pertractat. Ad modum sanationis secundum scientiam praesentem inexplicatum statuendum maioritas duarum tertiarum partium praescribitur. Deinde episcopus competens dioecesis domicilii de exitu certior fit; contextum religiosum examinat et de publica agnitione miraculi decernit.[1]
Gradus processus interim discernibiles manent: receptio nuntiationis, examen peritorum in cursu, iudicium medicum favorabile et agnitio episcopalis gradus sibi succedentes sunt. Casus etiam infra agnitionem formalem miraculi manere potest.[1]
Examen medicum ultra limites religionis
Officium medicum anno 1883 constitutum est. Anno 1947 consilium medicum ortum est, quod anno 1954 indolem internationalem accepit. Munus eius est aestimatio perita sanationis secundum scientiam medicam tunc praesto exsistentem.[2]
Consultationes clinicae Officii Lapurdensis medicis praesentibus patent, quaecumque eorum persuasio religiosa est. Alessandro de Franciscis ut praefectus cooperationem agnosticorum, atheorum et etiam medicorum erga Ecclesiam criticorum explicite confirmavit. Ad participationem eorum decretoria sunt peritia medica et examen casus concreti.[3][4]
Normae pro beatificationibus et canonizationibus
Pro Consulta Medica Romana normae processus anni 2016 initio duas relationes medicorum peritorum independenter confectas praescribunt. Contactus directi medicorum mandatum habentium cum actore vel postulatore prohibentur. Consilium septem membris constat; saltem sex adesse debent. Exitus favorabilis quinque suffragia ex septem vel quattuor ex sex requirit. Post tres consultationes dilatorias aut negativas ulterior praesentatio excluditur.[6]
Iam in investigatione dioecesana medici curantes et alii testes periti interrogantur et documenta medica colliguntur. Sergio La Pegna pro Dicasterio competenti explicite declarat etiam medicos non credentes, non christianos aut non catholicos ut testes interrogari posse. Haec interrogatio testium munus certum in processu est; posterior consultatio medica propriam compositionem et competentiam habet.[5]
Quid medici constatent et quid Ecclesia agnoscat
Aestimatio medica ad morbum, sanationem et quaestionem explicationis sufficientis per causas cognitas pertinet. Examen ecclesiasticum insuper de nexu cum oratione et intercessione atque de significatione eventus in vita personae affectae quaerit. Lapurdi episcopus competens hoc iudicium fert. In beatificationibus et canonizationibus aestimationem medicam consultationes theologicae et decisio de decreto super miraculo sequuntur.[1][5]
Testes et investigatores
Persona affecta
Testimonium et historia morbi
Relatio eius initium est; inventa antecedentia et examinationes posteriores ab ea distinguibilia manere debent.[1]
Officium et CMIL
Aestimatio medica
Diagnosim, sanationem et explicationes medicas possibiles examinant.[1][2]
Episcopus dioecesanus competens
Iudicium ecclesiasticum
De publica agnitione ecclesiastica decernit.[1]
Historia ordine exposita
Aestimatio ecclesiastica
Fasciculus de methodo ad distinguendas observationes medicas et agnitionem ecclesiasticam. Proprium miraculum non describit.
Obiectiones et responsiones
Num medicina inexplicatum iam probationem scientificam actionis divinae significat?
Constatatio medica affirmat cursum concretum sanationis secundum scientiam examinatam sufficientem explicationem medicam non habere. Agnitio ut miraculi contextum religiosum insuper includit. Hac ipsa de causa aestimatio medica et iudicium ecclesiasticum in processu gradus distincti sunt.[1][5]
Num medici participantes consilium atheum sunt aut omnes advocati diaboli?
Apertura documentis probata ad medicos non credentes affirmationem generalem de persuasione cuiusque membri consilii non permittit. Similiter Promotor fidei proprium munus est: normae Romanae participationem eius in Consulta sine iure suffragii praescribunt. Medici quaestiones medicinae peritae secundum proprium cuiusque munus examinant.[3][4][6]
Quos limites examen per breves relationes publicas habet?
Relatio brevis plerumque exitum et inventa selecta continet, non omnia acta medica et peritorum relationes. Examen competentiae, diei et rationis publicatae permittit. Nova aestimatio medica propria insuper inventa originalia requirit. In casibus historicis accedunt facultates investigandi illius temporis et via traditionis testimoniorum.[1][5]
Num ex testimonio sanationis propria decisio de curatione deduci potest?
Cursus alterius personae commendatio individualis curationis non est. Mutationes curationis ad curam peritorum medicorum curantium pertinent. Examen miraculi singulum casum extraordinarium investigat; methodum sanandi certo repetibilem non describit. Oratio et cura medica in vita aegroti simul coniungi possunt.
Significatio pro fide
Peritia medica, testes nominati et gradus processus perspicui fundamentum examini sanationis praebent. Participatio medicorum non credentium explicite possibilis est. Ecclesia deinde contextum concretum orationis aestimat et de agnitione ut miraculi decernit.[1][3][4][5][6]
Sanationes examinare: ab invento ad iudicium ecclesiasticum
Diagnosis, curatio, cursus sanationis et agnitio ecclesiastica separatim examinantur.
Instrumenta investigationis et processus ecclesiasticus →Fontes et documenta
Indicationes de accessu et ambitu assertionum te adiuvant ut documenta ipse aestimes.
- [1] La reconnaissance d’un miracle
Expositio primaria sanctuarii de processu; cum processibus canonizationis aequanda non est.
Fontem aperi · lourdes-france.com ↗ - [2] Le Bureau des Constatations Médicales
Expositio institutionalis sui ipsius; nomina personarum munera tenentium ad hunc fasciculum necessaria non sunt.
Fontem aperi · lourdes-france.com ↗ - [3] Le Bureau des Constatations médicales
Descriptio institutionalis consultationum medicarum apertarum; elenchus hodiernus personarum munera tenentium non est.
Fontem aperi · lourdes-france.org ↗ - [4] Il medico che analizza i miracoli di Lourdes: Da me le persone vengono per dirmi che sono guarite
Testimonium proprium praefecti Officii; numeri membrorum aut casuum tempore variabiles recepti non sunt.
Fontem aperi · famigliacristiana.it ↗ - [5] Il miracolo: accertamento degli elementi scientifici e teologici – Inchiesta diocesana
Explicatio investigationis dioecesanae et interrogationis testium.
Fontem aperi · causesanti.va ↗ - [6] Regulations of the Medical Board of the Congregation for the Causes of the Saints
Art. 6, 8, 10–11, 15 et 18; Promotor fidei sine iure suffragii participat.
Fontem aperi · causesanti.va ↗