Miracula Iesu ad fundamentalia testimonia historica Revelationis pertinent. Evangelistae ea tamquam opera Christi exponunt et verba, loca, participantes et responsiones nominant. Ecclesia has narrationes tamquam Sacram Scripturam accipit et per eas potestatem et misericordiam Redemptoris proclamat.
Investigatio verba tradita, contextum et testimonium Apostolorum patefacit. Manuscripta, loci paralleli et interpretatio antiqua adiuvant ut narrationes accurate intellegantur. In exemplo concreto demonstrari potest quomodo cursus historicus et significatio eius spiritualis cohaereant.
Evangelia tamquam testimonium fundamentale fidei
Hoc veritas historica ab eis asserta non relinquitur. Dei Verbum historicitatem Evangeliorum confirmat eamque cum origine ex praedicatione apostolica coniungit. Evangelistae elegerunt, contraxerunt et pro suis lectoribus explicaverunt. Investigatio igitur ad intentionem assertionis, formam litterariam, linguam temporis et contextum totius textus attendit.[1]
Inde peculiaris aestimatio ecclesiastica sequitur: narrationes miraculorum tamquam pars canonicae Sacrae Scripturae interpretantur. Hodiernum processum agnitionis novae revelationis privatae non percurrunt.[1][4]
Textum firmare, comparare et interpretari
Perspicua sectio examinis de quoque miraculo biblico quattuor gradus complectitur:
1. Textum firmare: exactum locum biblicum nominare, versionem et variantes textus magni momenti distinguere. Additamenta pia posteriora ut talia recognoscibilia servantur.
2. Narrationes comparare: locos parallelos praesentes iuxta legere. Traditio communis et dependentia litteraria non simpliciter tamquam multiplices attestationes independentes numerandae sunt.
3. Contextum historicum explicare: locum, personas, appellationes morborum illius temporis et consequentia socialia declarare. Cognitio archaeologica locorum contextum illustrare potest; sola miraculum ibi narratum non probat.
4. Significationem signi patefacere: exponere quid Iesus faciat et quomodo Evangelista hoc opus cum persona eius, missione et fide coniungat. Haec interpretatio neque modernam diagnosim fingere neque eventum assertum tacite mero symbolo substituere debet.
Iam Pius XII ad interpretationem Scripturae studium linguarum originalium, criticam textualem et modos loquendi auctorum antiquorum postulavit. Hodierna exspectatio exactitudinis technicae non sine examine norma narrationis antiquae fieri debet. Lectio accurata igitur significat textum in propria forma serio accipere atque simul vim restitutionis historicae patefacere.[2]
Exemplum concretum: sanatio paralytici
In Mk 2,1–12 aegrotus demissus, verba Iesu, controversia de remissione peccatorum et subsequens ambulatio simul leguntur; Mt 9,1–8 et Lk 5,17–26 textus comparativos praebent. Fasciculus recuperationem functionis narratam describere potest. Sine ulterioribus inventis tamen certam diagnosim neurologicam addere non debet. Item explicat cur eventus visibilis in textu potestatem Iesu testetur. Ita narratio eventus, investigatio historica et significatio theologica singulae distinctae manent.[3]
Fontes et documenta processus
- [1] Dei Verbum – Constitutio dogmatica de divina Revelatione
Intentio assertionis et formae litterariae necnon origo apostolica et historicitas Evangeliorum.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [2] Divino afflante Spiritu
Linguae originales, critica textualis et antiqui modi loquendi tamquam fundamenta catholicae interpretationis Scripturae.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [3] Evangelium secundum Marcum – Sanatio paralytici
Textus biblicus primarius. Ad nexus internos lector biblicus Catholon cum eadem indicatione loci adhiberi potest.
Fontem aperi · bible.usccb.org ↗ - [4] Catechismus Catholicae Ecclesiae
Fundamentum: consummatio Revelationis publicae et aestimatio revelationum privatarum.
Fontem aperi · vatican.va ↗