← Apparitiones marianaeScientia et examen ecclesiasticum

Quomodo apparitiones et revelationes privatae examinentur

Testimonia, nuntii, fructus spirituales et decisiones ecclesiasticae.

In apparitione perceptiones et dicta certorum hominum praecipue considerantur. Participantes referunt quem viderint, quae verba audierint et quae mandata acceperint. Dicta eorum, prima scripta, eventus comitantes et fructus spirituales initium investigationis ecclesiasticae constituunt.

Examen testes interrogat, documenta comparat et nuntiorum materiam in lumine fidei catholicae aestimat. Etiam possibiles explicationes naturales investigat. Experientia personalis, observatio independens et decisio ecclesiastica inter se coniunguntur.

Revelatio, perceptio et descriptio

Secundum intellectum catholicum, publica Dei Revelatio in Christo completa est. Posteriores revelationes privatae ad fidem traditam constantius vivendam incitare possunt; eam neque complent neque corrigunt. Etiam revelationes privatae ab Ecclesia agnitae ad depositum fidei non pertinent.[1]

Visio autem non simpliciter ut res ordinaria in spatio tractanda est. In commentario theologico de Fatima Iosephus Ratzinger perceptionem externam, visionem interiorem imaginariam et visionem intellectualem distinguit. Visio interior in hac explicatione non automatice fictio est. Descriptio tamen eius etiam lingua, memoriis et facultate imaginandi hominis formatur. Ideo experientia, descriptio posterior et interpretatio distinguendae sunt.[2]

A prima narratione ad documenta examinabilia

Primo chronologia conficitur: tempus et locus, personae praesentes, prima scriptura, versiones et publicationes posteriores. Originale tempori propinquum aliud pondus accipit ac memoria post decennia narrata. Epistulae servatae, diaria, memoriae sonorum et pelliculae integrae quoad originem, aetatem et tractationem examinantur. Versiones cum textu originali conferendae sunt. Editio collectanea postea polita non tacite in locum testimonii originalis succedere debet.

Normae canonicae de testimoniis ex principio interrogationes separatas postulant. Consignanda sunt necessitudo cum eventu, origo scientiae et tempus perceptionis. Quaestiones perspicuae, ad rem pertinentes et sine responsione praesupposita esse debent. Propria observatio, auditus ab aliis et interpretatio personalis distinguuntur; concordia una cum aliis documentis ponderatur. Testimonium in acta refertur et testi ad recognoscendum proponitur. Hae normae impediunt ne narratio communiter exercitata tamquam plura testimonia inter se independentia appareat.[3]

In usu hoc significat: qui durante apparitione iuxta personam de qua agitur stabat, agendi rationem eius testari potest. Inde nondum sequitur eum eandem rem vidisse vel audivisse. Etiam magna spectatorum multitudo non generatim tamquam totidem testes immediati apparitionis numeranda est.

Persona, nuntius et ambitus

Iam normae anni 1978 veracitatem, aequilibrium psychicum, vitam moralem, congruentiam theologicam et fructus spirituales constantes nominabant. Tamquam indicia adversa afferebant errores facti probatos, errores doctrinales, lucri studium cum eventu arcte coniunctum et graves pravos mores. Perturbationes psychicae praesertim valebant ubi influxus earum in eventum narratum constabat. Criteria simul ponderanda erant; nullum tamquam experimentum singulare mechanicum destinatum erat.[4]

Investigatio medica vel psychologica igitur certae quaestioni respondere debet: exempli gratia, utrum perturbationes perceptionis, medicamenta, status somni vel gravis pressio externa narrationem explicare possint. Sola experientia insolita non est diagnosis. E contrario inventum psychologicum sine singularitate causam supernaturalem non probat. Investigatio, curatio et expositio publica personam cuius interest revereri debent. Tutela canonica bonae famae et intimitatis etiam hic valet.[5]

Nuntius in suo contextu legitur: cum tempore originis, versionibus et auctoritate asserta. Invitatio ad orationem aliter aestimari potest ac mandatum praesumptum divinum ut uni personae sine condicione oboediatur. Lingua religiosa assertiones examini non subtrahit. Voluntas contra deceptionem loquendi etiam non sufficit; motus pecuniarum, dependentiae et possibilis influxus concrete documentis consignandi sunt. Pastores Ecclesiae etiam munus habent publicationes de fide et moribus examinandi atque doctrinas noxias reiciendi.[6]

Competentia et sex decisiones ab anno 2024

Normae die 17 Maii 2024 publicatae a die 19 Maii 2024 valent et normas anni 1978 substituunt. Episcopus dioecesanus casum investigat et votum suum Dicasterio pro Doctrina Fidei ad approbationem proponit. Commissio investigationis peritiam theologicam, canonicam et rei propriam coniungit. Declaratio supernaturalitatis ordinarie non praevidetur; Papa per exceptionem processum congruum permittere potest.[7]

Haec iudicia diversis quaestionibus respondent. Praesertim absentia conclusionis positivae non idem significat ac fraus demonstrata.[7]

IudiciumSignificatio perspicua
Nihil obstatEffectus spiritualis positivus; promotio possibilis. Nulla certitudo de authenticitate supernaturali.
Prae oculis habeaturElementa positiva, sed necessitas claritatis vel pericula; sedula comitatio requiritur.
CuraturGraves difficultates in pietate iam diffusa et fructuosa. Non promovendum; pastoraliter aliter dirigendum.
Sub mandatoAmbitus phaenomeno per se positive aestimato abutitur. Cura pastoralis sub peculiari regimine ponenda.
Prohibetur et obstruaturGravia pericula: adhaesio phaenomeno publice prohibetur.
Declaratio de non supernaturalitateFacta concreta et demonstrata conclusionem de origine non supernaturali fundant.

Fructus et agnitiones anteriores recte aestimare

Oratio, conversio et caritas erga proximum serio accipienda sunt. Non tamen simplicem conclusionem de causa cuiusque apparitionis singularis permittunt. Homines per Sacramenta et comitationem christianam bona accipere possunt, dum quaestiones de narrationibus originalibus apertae manent. Dicasterium pro Doctrina Fidei hanc distinctionem in Nota anni 2024 expresse explicat: iudicium pastorale positivum neque confirmatio omnium nuntiorum assertorum tamquam supernaturalium est neque iudicium de perfectione morali personarum participantium. Nemo inde ad credendum apparitionibus narratis obligatur.[8]

Iudicia antiquiora cum proprio die et tenore referenda sunt. Lapurdi Episcopus Laurence die 18 Ianuarii 1862 apparitiones Bernadettae factas authenticas agnovit. Fatimae Episcopus José Alves Correia da Silva die 13 Octobris 1930 visiones puerorum a Maio ad Octobrem 1917 fide dignas declaravit et venerationem permisit. Utraque decisio accuratior est quam appellatio generalis «agnitum». Non postea tamquam Nihil obstat anno 2024 concessum renominantur. Similiter decretum historicum non automatice omnem narrationem posteriorem de eodem loco confirmat.[9][10]

Fontes et documenta processus

  1. [1] Catechismus Catholicae Ecclesiae

    Ecclesia Catholica · 1992 · Nr. 66–67

    Fundamentum: consummatio Revelationis publicae et aestimatio revelationum privatarum.

    Fontem aperi · vatican.va ↗
  2. [2] Nuntius Fatimae – Commentarius theologicus

    Congregatio pro Doctrina Fidei; Iosephus Cardinalis Ratzinger · 2000-06-26 · Commentarius theologicus: structura anthropologica revelationum privatarum

    Distinguit perceptionem externam, visionem interiorem imaginariam et visionem intellectualem; participationem hominis percipientis explicat.

    Fontem aperi · vatican.va ↗
  3. [3] Codex Iuris Canonici – Testes et testimonia

    Ecclesia Catholica · 1983-01-25 · Cann. 1560–1569 et 1572

    Normae generales de interrogatione separata, sine suggestione, de testimoniis in acta referendis et ponderandis.

    Fontem aperi · vatican.va ↗
  4. [4] Norms regarding the manner of proceeding in the discernment of presumed apparitions or revelations

    Congregatio pro Doctrina Fidei · 1978-02-25 · I. Criteria positiva et negativa

    Normae historicae: anno 2024 substitutae. In textu tamquam historia prior criteriorum indicatae, non tamquam processus immutatus vigens.

    Fontem aperi · vatican.va ↗
  5. [5] Codex Iuris Canonici – Bona fama et intimitas

    Ecclesia Catholica · 1983-01-25 · Can. 220

    Bonam famam et intimitatem tuetur; non instructio diagnosis medicae.

    Fontem aperi · vatican.va ↗
  6. [6] Codex Iuris Canonici – Examen scriptorum

    Ecclesia Catholica · 1983-01-25 · Can. 823

    Vigilantia ecclesiastica circa publicationes de fide et moribus.

    Fontem aperi · vatican.va ↗
  7. [7] Normae de modo procedendi in diiudicandis praesumptis phaenomenis supernaturalibus

    Dicasterium pro Doctrina Fidei · 2024-05-17 · I.17–23; II.1–3, 8 et 18–23

    A die 19 Maii 2024 vigentes. Competentiae, commissio investigationis et sex decisiones possibiles; Nihil obstat non est declaratio certitudinis supernaturalis.

    Fontem aperi · vatican.va ↗
  8. [8] Regina Pacis – Nota de experientia spirituali cum Medjugorje coniuncta

    Dicasterium pro Doctrina Fidei · 2024-09-19 · Nr. 1–2 et 38–40

    Explicatio officialis concreta limitum iudicii pastoralis positivi et aestimationis fructuum spiritualium.

    Fontem aperi · vatican.va ↗
  9. [9] The Decree – Agnitio apparitionum Lourdensium

    Episcopus Bertrand-Sévère Laurence; Sanctuarium Dominae Nostrae Lourdensis (reproductio) · 1862-01-18 · Iudicium episcopale de apparitionibus Bernadettae Soubirous factis

    Sanctuarium officiale nucleum decisionis decreti historici refert.

    Fontem aperi · lourdes-france.org ↗
  10. [10] Pastoral sobre o Culto de Nossa Senhora de Fátima

    Episcopus José Alves Correia da Silva · 1930-10-13 · Voz da Fátima, Nr. 97: epistula pastoralis de credibilitate visionum et permissione venerationis

    Impressum contemporaneum epistulae pastoralis, in archivo sanctuarii Fatimae.

    Fontem aperi · fatima.pt ↗
Miracula · Catholon · LatineMiracula examinare et intellegere · Fontes imaginum