← IncorruptioFasciculus singularis · Spes ultra mortem

Cuthbertus Lindisfarnensis: relatio Bedae et sepulcrum Dunelmense

Prima apertura sepulcri anni 698: relatio Bedae de corpore conservato et flexili

Die 20 Martii 698 monachi Lindisfarnenses sepulcrum Cuthberti aperuerunt ut ossa eius transferrent. Beda inventum eorum post undecim annos inexspectatum describit: corpus conservatum, articulationibus mobilibus et vestibus conservatis. Fratres episcopum Eadbertum certiorem fecerunt atque eius mandato corpus novis vestibus induerunt. Examina multo posteriora Dunelmi facta ulteriora tempora historiae eius constituunt.

De quo hic casus agat

Beda primam elevationem undecim annis post mortem Cuthberti documentis tradit: monachi, quamvis ossa exspectavissent, corpus integrum articulationibus mobilibus et vestibus conservatis invenerunt.

20 Martii 698: prima apertura sepulcri post undecim annos

Beda elevationem in Historia ecclesiastica et Vita Cuthberti describit. Monachi loculum lapideum in ecclesia Lindisfarnensi aperuerunt ut ossa, quae inventuros se exspectabant, in minorem capsam transferrent. Totum corpus conservatum invenerunt. Articulationes moveri poterant, vestes quoque conservatae erant. Prima observatio igitur a dissolutione post undecim annos exspectata manifeste differebat.[1][7]

Nuntius ad episcopum Eadbertum

Fratres ad episcopum Eadbertum venerunt eique inventum suum narraverunt. Partem vestimenti secum attulerunt. Eadbertus iussit corpus novis vestibus indui et in loculo praeparato poni. Beda ita rem in certa actionum serie collocat: apertura, examen, nuntius ad episcopum et nova depositio. Conservationem tamquam divinam Cuthberti honorificationem intellegit.[1]

Auctores Bedae et recognitio textus eius

In praefatione Vitae Cuthberti Beda explicat se homines interrogavisse qui Cuthbertum noverant. Primam scripti formam inter alios presbytero Herefrido exhibuit eamque in communitate Lindisfarnensi recognoscendam curavit. Expositio eius igitur ad vivam communitatis memoriam pertingit. Beda auctor antiquus est, Herefridus unus ex auctoribus ab eo nominatim indicatis; ipsa Bedae praefatio non vindicat eum singulis rebus narratis oculatum testem adfuisse.[2]

A Lindisfarna ad Dunelmum

Cuthbertus anno 687 mortuus est et in Lindisfarna sepultus. Postea periculum ex Vicingorum incursionibus ortum communitatem impulit ut cum reliquiis eius locum tutum quaereret. Dunelmum permanens eius sedes factum est. Ecclesia cathedralis sepulcrum post chorum custodit. Ibi memoria episcopi, historia communitatis eius et locus orationis usque hodie vivus coniunguntur.[3]

Examina annorum 1827 et 1899

James Raine sepulcrum anno 1827 aperuit et sceletum vestibus involutum invenit. Hodierna expositio musei cathedralis res extractas documentis tradit atque festinationem et contentionem confessionalem agendi rationis eius nominat. Hae circumstantiae ad aestimationem examinis eius aeque pertinent ac inventa consignata.[4]

Anno 1899 J. T. Fowler et doctor Selby Plummer reliquias iterum examinaverunt. Ecclesia cathedralis reliquias textuum mummificatorum inter alia ad cranium atque circa costas et vertebras nominat. De materia in una orbita oculi inventa investigatores diversa iudicia tulerunt. Relatio Fowler anno 1900 in Archaeologia edita est. Ita etiam observationes posteriores certis personis, diebus et publicationi alligantur.[5][6]

Communitas et memoria sancti

Veneratio Cuthberti vitam monasticam, ministerium episcopale et preces pro invicem coniungit. Beda ipse in fine praefationis suae orationem petit. Hoc propinquitatem inter vitae narrationem et reliquiarum venerationem explicat: communitas reliquias eius servat cuius vita christiana eam formavit. Dunelmi haec memoria apud sepulcrum continuatur.[2][3]

Ambitus temporalis testimoniorum

Prima observatio anni 698 et inventa ossium textuumque saeculi XIX plus quam mille annis inter se distant. Interea loca et condiciones custodiae mutata sunt. Posterior igitur reductio corporis ad sceletum non retroactive explicat quid monachi in prima apertura invenerint. Quaestio historica de conservatione temporaria ex antiqua traditione diiudicanda manet.[1][4][5]

Beda loculum lapideum nominat, sed humiditatem, temperaturam et ventilationem non tam plene describit ut conservatio naturalis hodie inde restitui possit. Duo eius opera eundem antiquum contextum tradunt neque duo examina anatomica inter se independentia sunt. De commentatione Fowler excerptum libere accessibile et notitiae bibliographicae verificata sunt, non integer textus.[1][2][6][7]

Testes et investigatores

Fratres Lindisfarnenses

Observatores elevationis anni 698

Corpus invenerunt atque observationem episcopo Eadberto nuntiaverunt; Beda relationem eorum tradit.[1]

Episcopus Eadbertus

Is cui relatio tradita est

Partem vestimenti accepit atque corpus novis vestibus indui et rursus deponi iussit.[1]

Beda Venerabilis

Auctor antiquus qui communitatem interrogavit

Laborem suum cum auctoribus et recognitionem textus Lindisfarnae factam commemorat.[2]

Herefridus

Presbyter et auctor Bedae

Beda primam scripti formam ei recognoscendam exhibuit.[2]

James Raine

Investigator anni 1827

Sceletum vestibus involutum documentis descripsit.[4]

J. T. Fowler et Selby Plummer

Investigatores anni 1899

Ossa et reliquias textuum adhuc exstantes descripserunt.[5][6]

Historia ordine exposita

  1. Mors in insulis Farne

    Cuthbertus Lindisfarnam transfertur ibique sepelitur.[1][3]

  2. Elevatio

    Beda hoc tempore extraordinariam observationem traditam collocat.[1][7]

  3. Quaeritur locus tutus

    Communitas reliquias suas secum portat dum ad novam sedem proficiscitur.[3]

  4. Destructio thecae

    Ecclesia cathedralis interventus sub Henrico VIII factos commemorat; sepulcrum manet.[3]

  5. Examen Raine

    Ossa, vestes et res magni momenti documentis traduntur.[4]

  6. Examen renovatum

    Reliquiae accuratius describuntur et deinde iterum sepeliuntur.[5][6]

Aestimatio ecclesiastica

Antiqua relatio exhumationis apud Bedam

Beda observationem conservationis anni 698 in Historia ecclesiastica et Vita Cuthberti tradit. Veneratio sancti ad antiquam traditionem ecclesiasticam pertinet; sepulcrum eius hodie Dunelmi est.

Processus ecclesiasticus pro hoc genere casus →

Obiectiones et responsiones

Num interpretatio religiosa Bedae testimonium eius inutile reddit?

Religiosa rerum consideratio sola fidem testimonii non definit. Pro Beda valent propinquitas temporalis, auctores nominatim indicati et recognitio in communitate facta. Interpretatio eius tamquam signi divini a proprietatibus observatis distingui potest. Etiam studia confessionalia Raine posterioris in aestimanda agendi ratione eius consideranda sunt.[2][4]

Num sceletum anni 1827 inventionem anni 698 refutat?

Non. Ex statu posteriore non necessario sequitur eundem statum iam plus quam mille annis ante exstitisse. Conservatio extraordinaria ad tempus perdurans perpetuam corporis immutabilitatem non postulat. Relatio antiquior proprio examine historico indiget; inventa posteriora ostendunt quomodo reliquiae usque ad illud tempus conservatae et mutatae sint.[1][4][5]

Significatio pro fide

Prima Cuthberti elevatio inter testimonia antiquitus tradita extraordinariae corporis conservationis numeratur. Beda certam observationem et ordinem actionum ecclesiasticarum nominat. Inventa posteriora Dunelmi historiam supplent, dum sepulcrum memoriam monachi et episcopi vivam custodit.[1][2][3]

Investigationem altius cognosce

Incorruptionem examinare: conservatio corporis eiusque causae

Condicio conservationis, condiciones sepulturae et interventus posteriores simul investigandi sunt.

Instrumenta investigationis et processus ecclesiasticus →

Fontes et documenta

Indicationes de accessu et ambitu assertionum te adiuvant ut documenta ipse aestimes.

  1. [1] Historia ecclesiastica gentis Anglorum, liber IV

    Beda Venerabilis; Internet Medieval Sourcebook, Fordham University · Saeculum VIII · Capita 29–30

    Fons primarius primae aetatis mediae in versione Anglica antiquiore.

    Fontem aperi · sourcebooks.web.fordham.edu ↗
  2. [2] Life of St. Cuthbert

    Beda Venerabilis; Internet Medieval Sourcebook, Fordham University · Saeculum VIII · Praefatio; caput 42

    Praefatio auctores et recognitionem explicat. Ad diem statuendum Historia ecclesiastica adhibetur; forma interretialis in capitum titulis discrepantias continet.

    Fontem aperi · sourcebooks.web.fordham.edu ↗
  3. [3] The Shrine of St Cuthbert

    Durham Cathedral

    Hodierni sepulcri custodes de loco et historia; narratio observationum corporis antiquiorum novum examen non est.

    Fontem aperi · durhamcathedral.co.uk ↗
  4. [4] 19th Century Discoveries: Opening St Cuthbert’s Tomb – Part 1

    Shaun McAlister, Durham Cathedral · 2020-03-26

    Musei minister examen anni 1827 et imagines ex archivo investigat.

    Fontem aperi · durhamcathedral.wordpress.com ↗
  5. [5] 19th Century Discoveries: Opening St Cuthbert’s Tomb – Part 2

    Shaun McAlister, Durham Cathedral · 2020-03-28

    Summarium institutionis de examine anni 1899; annus 1898 in initio memoratus labores praeparatorios respicit.

    Fontem aperi · durhamcathedral.wordpress.com ↗
  6. [6] On an Examination of the Grave of St. Cuthbert in Durham Cathedral Church, in March, 1899

    J. T. Fowler · 1900 · Archaeologia 57/1, pp. 11–28; DOI 10.1017/S026134090001136X

    Publicatio examinis illius temporis; excerptum libere accessibile et notitiae bibliographicae verificata sunt, non integra commentatio.

    Fontem aperi · cambridge.org ↗
  7. [7] Vita sancti Cuthberti: textus Latinus

    Beda Venerabilis; textum praebet Luke Dysinger OSB · Saeculum VIII · Praefatio; capita XL–XLII; PL 94, 733–790

    Ad diem et undecim annos sepulturae verificandos textus Latinus inspectus est. Versio Anglica antiquior iuxta posita his locis errores continet.

    Fontem aperi · ldysinger.com ↗
Perge legere

Alia vestigia detege.

Incorruptio

Bernadetta Soubirous: corpus in theca Nivernensi

Nivernum, pristinum monasterium Sancti Gildardi · 1879–1925; theca ab anno 1925

Die 22 Septembris 1909 medici Charles David et Antoine Jourdan loculum Bernadettae Niverni aperuerunt. Post annos circiter triginta corpus membris conservatis invenerunt. Recognitiones posteriores annorum 1919 et 1925 etiam textus internos descripserunt. Laminae cereae postea faciei manibusque impositae ad historiam expositionis publicae pertinent; prima autem observatio medica multo ante eas facta est.

Conservatio corporis relationibus medicis comprobataLege →
Incorruptio

Catharina Bononiensis: sancta sedens

Bononia, Sanctuarium Corpus Domini · 1463 et veneratio subsequens

Moniales Clarissae corpus Catharinae duodeviginti diebus post sepulturam eius mense Martio 1463 conservatum et suaviter olens invenerunt. Sine loculo in terra sepulta erat. Consoror eius Illuminata Bembo memoriam elevationis et subsequentium eventuum extraordinariorum servavit. Corpus hodie sedens veneratum et posteriores descriptiones mutationum eius ad ulteriorem historiam sanctuarii Corpus Domini pertinent.

Conservatio in prima elevatione a communitate monastica testataLege →
Incorruptio

Catharina Labouré: soror a qua Numisma Miraculorum ortum est

Lutetia Parisiorum, sacellum vici Rue du Bac · 1933: apertura sepulcri

In apertura sepulcri die 21 Martii 1933 medici, clerici et sorores corpus Catharinae Labouré post annos circiter quinquaginta sex conservatum invenerunt. Relatio Patris Baeteman cryptam valde humidam apud Reuilly memorat et oculos vestesque conservatos describit. Cardinalis Jean Verdier recognitioni ecclesiasticae identitatis adfuit. Deinde corpus in sacellum vici Rue du Bac translatum est.

Conservatio anno 1933 observata et fontibus ecclesiasticis traditaLege →
Imago

Miracula · Catholon · LatineAptam viam examinis intellegere · Fontes imaginum