Catherine Latapie post casum manu dextra tantum limitate uti poterat. Mane diei 1 Martii 1858 mater gravida e Loubajac ad speluncam Lapurdensem ivit. Cum manum in aquam fontis immergeret, mobilitas rediit. Eodem die domi infantem peperit. Sanatio eius inter primos septem casus fuit quos episcopus Laurence anno 1862 agnovit.
Manus dextra ab iniuria impedita, cum in aquam fontis immergeretur, subito rursus mobilis facta est et utilis permansit.
Aliae photographiae originales apud editorem
Effectus casus anni 1856
Expositio antiqua Henri Lasserre et historia sanctuarii vitam cotidianam Latapie post casum anni 1856 describunt. Digiti manus dextrae immobiles manserunt. Cura familiae et labor manualis cotidianus hac re valde impediebantur. Impedimentum adhuc aderat cum anno 1858 de eventibus apud speluncam audiret.[1][2]
Casus mense Octobri 1856 acciderat, cum e quercu cecidit. Laesio statim chirurgice curata est; tamen debilitas et situs rigidus pravus plurium digitorum remanserunt. Curationes repetitae nihil mutaverunt. Lasserre labores nominat quos iam exercere non poterat: suere, nere et texere acubus. Hae ipsae occupationes ad eius contributionem ordinariam ad victum et curam domus pertinebant.[1]
Mane ad fontem
Die 1 Martii 1858 Latapie cum liberis e vico vicino Loubajac Lapurdum profecta est. Partui propinqua erat. Apud speluncam oravit et manum impeditam in aquam fontis immersit. Mobilitas rediit; digitis rursus uti potuit. Deinde domum ivit et eodem die infantem peperit.[1][2]
Circa horam tertiam matutinam surrexerat et duos liberos secum duxerat. Apud speluncam ad orandum genua flexerunt. Post immersionem digiti erecti sunt et rursus flecti atque extendi poterant. Latapie iterum genua flexit et ad gratias agendas primum post iniuriam utramque manum coniungere potuit. Iter reditus eam cum liberis Loubajac reduxit, ubi partus eodem die accidit.[1][2]
Rursus utraque manu familiam curare
Sanatio Latapie facultatem in vita cotidiana essentialem reddidit. Manu dextra rursus ad munera matris fungi poterat. In hoc etiam sensus humanus huius antiqui casus Lapurdensis consistit: sanatio ad independentiam mulieris et vitam familiae eius pertinebat.[1][2]
Testimonium eius et actum commissionis
Lasserre colloquium personale cum Latapie adduxit. Publicatio Anglica anni 1871 etiam excerptum ex quinto decimo acto commissionis continet. Ita praeter testimonium personale etiam notitiae ex prima investigatione ecclesiastica traditae sunt.[1]
Quid investigatio illius temporis statuerit
Argumenta examinis erant perturbatio functionis diu post iniuriam persistens et subita restitutio facultatis utendi manu. Descriptio medica et testimonia de condicione Latapie ante et post visitationem fontis in processu dioecesano illius temporis aestimata sunt.[1][3]
Excerptum commissionis relatum durationem impedimenti circiter duodeviginti mensium et inefficacitatem curationum priorum illustrat. Deinde celere aperire et claudere manus et facultatem permanentem ea utendi describit. Examinatores etiam consideraverunt fontem aquam ordinariam continere. Iudicium eorum hac comparatione inter condicionem diuturnam, curationes praecedentes et immediatum reditum functionis nitebatur.[1]
Una ex primis septem agnitionibus
Die 18 Ianuarii 1862 episcopus Bertrand-Sévère Laurence Tarbiensis primas septem sanationes Lapurdenses agnovit. Inter eas Catherine Latapie erat. Casus eius ita initio historiae sanationum loci peregrinationis ab Ecclesia examinatarum stetit, plus quam duo decennia ante constitutionem Officii medici permanentis anno 1883.[3]
Testes et investigatores
Historia ordine exposita
- Laesio
Historia antecedens in relatione antiqua nominata.[1]
- Iter ad speluncam
Dies secundum chronologiam institutionalem.[2]
- Investigatio dioecesana
Primum examen in contextu Lapurdensi.[3]
- Agnitio
Pars primarum septem sanationum agnitarum.[3]
- Publicatio Anglica
Expositio Lasserre in The Catholic World editur.[1]
- Institutio posterior
Constitutio Officii medici permanentis.[3]
Aestimatio ecclesiastica
Casus ad septem sanationes pertinet quas episcopus Bertrand-Sévère Laurence anno 1862 agnovit.
Obiectiones et responsiones
Quam exacte laesio manus illius temporis hodie anatomice definiri potest?
Textus antiqui perturbationem functionis diuturnam et mobilitatem recuperatam describunt. Imagines diagnosticas modernas aut mensurationem nervorum omnino dissectorum non praebent. Talia singularia anatomica igitur postea non adduntur. Ne hodierna quidem structura CMIL anno 1858 exsistebat; agnitio processu dioecesano illius temporis nitebatur.[1][3]
Quem valorem historicum habet expositio Lasserre religiose intenta?
Lasserre colloquium cum Latapie nominat et excerptum commissionis tradit. Hae notitiae concretae historice aestimari possunt. Expositio eius relationem sanatae cum excerpto commissionis impresso coniungit. Testimonium personale, actum impressum et agnitio officialis igitur cum origine propria cuiusque indicantur.[1][3]
Significatio pro fide
Latapie facultatem familiae et vitae cotidianae suae magni momenti recuperavit. Sanatio eius in testimoniis antiquis et excerpto commissionis tradita est atque ad primas septem agnitiones ecclesiasticas Lapurdenses pertinet.[1][2][3]
Sanationes examinare: ab invento ad iudicium ecclesiasticum
Diagnosis, curatio, cursus sanationis et agnitio ecclesiastica separatim examinantur.
Instrumenta investigationis et processus ecclesiasticus →Fontes et documenta
Indicationes de accessu et ambitu assertionum te adiuvant ut documenta ipse aestimes.
- [1] Our Lady of Lourdes, Part Sixth, V; nota 12
Expositio antiqua cum excerpto commissionis relato et colloquio cum Catherine Latapie.
Fontem aperi · gutenberg.org ↗ - [2] 25 mars 1858: la Dame dit son nomFontem aperi · lourdes-france.org ↗
- [3] Le Bureau des Constatations Médicales – histoireFontem aperi · lourdes-france.com ↗
