Iairus, princeps synagogae, ad pedes Iesu procidit et vitam filiae morientis petit. Iesus cum eo vadit. Cum in itinere nuntius mortis affertur, patrem hortatur ut credere pergat. In domo puellam duodecim annorum manu tenet et ad vitam vocat: Talitha kum. Statim surgit et ambulat. Parentes necnon Petrus, Iacobus et Ioannes adsunt. Christus, qui morti imperat, deinde curat ut puella cibum accipiat. Marcus, Matthaeus et Lucas hoc miraculum testantur; narrationes eorum atque interpretatio Patrum Ecclesiae cursum et significationem eius patefaciunt.
Iesus defunctam Iairi filiam verbo suo et tactu manus eius suscitat. Puella duodecim annorum statim surgit et ambulat; parentes eius et tres Apostoli reditum ad vitam experiuntur.
Iairus vitam filiae suae petit
Post reditum Iesu trans lacum magna multitudo circa eum congregatur. Iairus, unus ex principibus synagogae, ad eum accedit, ad pedes eius procidit et pro parva filia sua moriente rogat. Iesus cum eo vadit; homines utrumque comprimunt. In itinere mulier per duodecim annos aegrota vestimentum Iesu tangit et sanatur. Dum Iesus adhuc cum ea loquitur, homines ex domo Iairi veniunt: puella mortua est; pater Magistrum amplius molestare non debet. Iesus nuntium audit et ad Iairum convertitur. Spes humana exstincta videtur, sed Dominus adhuc fiduciam postulat: ne timeat, sed credat.[1]
Talitha kum: puella surgit
Iesus Petrum, Iacobum et Ioannem secum venire sinit. In domo fletum et planctum mortuorum clamosum inveniunt. Cum dicit puellam dormire, adstantes eum irrident. Eos eicit et cum parentibus et tribus discipulis ingreditur ubi puella iacet. Deinde manum eius apprehendit et verbum Aramaicum a Marco servatum pronuntiat, Talitha kum: puella, tibi dico, surge. Statim puella duodecim annorum surgit et ambulat. Lucas reditum spiritus eius expresse testatur. Adstantes stupore extra se fiunt. Iesus eis praecipit ne eventum divulgent et iubet puellae dari cibum. Filia iterum vivit; movetur et alimento eget.[1][2]
Parentes et tres Apostoli nominatim indicati
Marcus et Lucas certum coetum apud puellam nominant: patrem, matrem, Petrum, Iacobum et Ioannem. Parentes morbum et mortem filiae suae noverunt; discipuli actionem Iesu immediate experiuntur. Ceteri adstantes iam planctum mortuorum inceperunt et Iesu assertionem de somno tam impossibilem putant ut rideant. Discrimen inter certitudinem mortis et puellam deinde ambulantem ad ipsum testimonium pertinet. Marcus praeterea verbum Aramaicum cum explicatione eius et mandatum practicum de cibo servat. Haec singularia suscitationem tamquam occursum concretum cognoscibilem reddunt. Via huius testimonii ad nos sunt Evangelia canonica, quorum communem praedicationem Ecclesia servat.[1][2][3]
Mors coram Domino vitae
Lucas expresse dicit adstantes scire puellam mortuam esse. Verbum Iesu de somno igitur potestatem eius super mortem describit: quod familia revocare non potest, ei velut somnus est ex quo excitat. Augustinus hanc ipsam necessitudinem explicat. Ioannes Chrysostomus eam cum consolatione coniungit quam dominium Christi super mortem praebet. Uterque Pater Ecclesiae veram suscitationem corporalem interpretatur. Puella per verbum Christi ad parentes redit; simul in ea visibile fit cur mors credenti ultima realitas non sit. Sermo figuratus de somno et miraculum reale in hac interpretatione cohaerent.[2][5][6]
Suscitatio et spes vitae aeternae
Filia Iairi vitam terrenam recipit. Chrysostomus hanc suscitationem a definitiva Christi Resurrectione distinguit: puella homo mortalis manet; Dominus resuscitatus in gloria incorruptibili vivit. Hoc ipsum discrimen promissionem miraculi patefacit. Potestas quae nunc filiam parentibus reddit mortem definitive superabit. Thomas Aquinas sanationes corporales intellegit tamquam opera universae salutis quam Christus toti homini affert. Benevolentia erga singularem puellam proprium pondus habet: Iesus in hac puella agit, manum eius accipit et de alimento eius cogitat. Potestas et amor eius in eodem eventu visibiles sunt.[6][7]
Testes et investigatores
Iairus et mater puellae
Parentes et testes immediati
Iairus auxilium petit; pater et mater apud Iesum stant cum filia mortua surgit. Cognitio eorum puellae morbum, mortem et suscitationem coniungit.[1][2]
Petrus, Iacobus et Ioannes
Tres Apostoli nominatim indicati
Petrus, Iacobus et Ioannes Iesum in conclave comitantur et cum parentibus verba eius et reditum puellae ad vitam experiuntur.[1][2]
Marcus, Matthaeus et Lucas
Evangelistae et traditores testimonii apostolici
Eundem nucleum miraculi forma fusa vel contracta testantur. Versiones in singularibus nominatis se invicem complent.[1][2][3]
Historia ordine exposita
- Iairus rogat
Princeps synagogae Iesum pro filia moriente rogat; Iesus cum eo vadit.[1]
- Interruptio in itinere
Sanatio mulieris sanguinis fluxum patientis in iter ad domum inseritur.[1]
- Nuntius mortis
Iesus nuntio respondet hortando ne timeat et ut credat.[1]
- Suscitatio in domo
Parentes et tres discipuli apud puellam sunt; surgit et cibum accipere debet.[1]
- Traditio parallela
Matthaeus breviter narrat, Lucas ordinem sequitur cum nuntio mortis posteriore.[2][3]
Aestimatio ecclesiastica
Ecclesia hoc miraculum in auctoritate testimonii Sacrae Scripturae accipit. Evangelia opera et verba Iesu servant; Patres Ecclesiae significationem eorum pro fide et vita Ecclesiae patefaciunt.
Cur Matthaeus cursum brevius referat
Matthaeus patrem iam in prima petitione dicere facit filiam suam mortuam esse. Marcus et Lucas discrimen mortis initiale a nuntio posteriore distinguunt. Etiam nomen Iairi, tres discipuli electi, aetas et verbum Aramaicum in brevi versione Matthaei desunt. Augustinus has differentias in De consensu evangelistarum expresse tractat. Explicat Matthaeum sensum petitionis et exitum contrahere, dum alii Evangelistae singulos gradus explicant. Ita idem eventus veraciter diversa amplitudine referri potest. Haec explicatio verba reapse scripta serio accipit. Tria Evangelia sunt testimonia apostolica inter se coniuncta; concordia eorum neque identica colloquiorum acta neque chronologiam postea suppletam postulat.[1][2][3][4]
Obiectiones et responsiones
Fuitne puella fortasse tantum sensibus destituta?
Ipsa Evangelia clare respondent: est suscitatio mortuae. Marcus nuntium mortis et planctum mortuorum nominat; Lucas dicit adstantes scivisse puellam mortuam esse et reditum spiritus eius testatur. Verbum Iesu de somno his indicationibus explicatur, non contra eas opponitur. Augustinus illud intellegit tamquam expressionem potestatis eius mortuum suscitandi. Destitutio sensuum e contrario coniectura posterior sine proprio invento manet. Ad hodiernam restitutionem clinicam desunt indicationes de examine pulsus, causa mortis et tempore sine signis vitae; etiam nomen et posterior vita filiae non narrantur. Hi limites nullam modernam diagnosim in utramque partem permittunt. Testimonium tamen Evangeliorum non infirmant: certitudo confessionis christianae hic testimonio Christi et potestatis eius nititur, non asserta investigatione medicinae intensivae.[1][2][5]
Refellitne nuntius mortis apud Matthaeum ceteras narrationes?
Non. Augustinus congruentiam rationabilem ostendit: Matthaeus petitionem patris ab exitu iam facto contrahit; Marcus et Lucas ordinem temporum fusius narrant. Quod brevis relatio eventum posteriorem iam in petitione compendiaria exprimit, sermone intellegibile est. Interpretatio christiana igitur neque nuntium mortis additum delere neque textum Matthaei rescribere debet. Accuratior series colloquii ex sola versione brevi extrahi non potest; nucleus communis tamen manifestus est: puella mortua est, Iesus manum eius apprehendit et vivit. Miraculum simul nullam occasionem praebet parentibus puerorum mortuorum defectum fidei exprobrandi. Potestatem et amorem Christi testatur; promissio eius definitiva est Resurrectio, non generalis pollicitatio omnem mortem terrenam statim tollendi.[1][2][3][4][6]
Significatio pro fide
Christus filiam Iairi vere ad vitam revocat. Verbum eius efficax et cura alimenti puellae cohaerent: Dominus mortis singulo homini paterna benevolentia occurrit. Miraculum tribus Evangeliis testatum fiduciam in eum confirmat et definitivam Resurrectionem praesignat, in qua mors potestatem amittit.[1][2][3][6]
Quomodo miracula Iesu investigentur
Testimonium apostolicum, traditio historica et opera Christi.
Instrumenta investigationis et processus ecclesiasticus →Fontes et documenta
Indicationes de accessu et ambitu assertionum te adiuvant ut documenta ipse aestimes.
- [1] Evangelium secundum Marcum
Narratio principalis; verbum Aramaicum, testes, aetas et mandatum de alimento. Expositio Germanica propria, non assumptio versionis Germanicae modernae.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [2] Evangelium secundum Lucam
Narratio parallela cum unica filia et reditu spiritus eius.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [3] Evangelium secundum Matthaeum
Versio contracta cum assertione mortis in initio.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [4] De consensu evangelistarum, liber II, caput 28
Antiqua interpretatio differentiarum, non fons additus eventus. Versio Anglica historica consulta.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [5] Sermo 98, apud New Advent Sermon 48 on the New Testament
Explicat metaphoram somni et suscitationem corporalem atque spiritualem.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [6] Homilia 31 in Evangelium secundum Matthaeum
Interpretatio classica puellae, mulieris et differentiae a Resurrectione definitiva. Singulae coniecturae historicae propriae praedicatoris non tamquam facta addita assumuntur.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [7] Summa theologiae III, quaestio 44
Theologia sanationum Christi; non investigatio medica casus.
Fontem aperi · newadvent.org ↗