Die 21 Septembris 1774 episcopus Alphonsus de Liguori post Missam tacitus et immobilis in sella sua Arientii sedebat. Status usque ad diem sequentem duravit. Tunc domesticos vocavit atque declaravit se Clementi XIV papae, iam defuncto, adstitisse. Solus nuntius e Roma praesentibus momentum verborum eius manifestavit. Antonio Maria Tannoia narrationem cum participantibus nominatis servavit; in posteriore processu ecclesiastico expresse discussa est. Episodium singulare auxilium spirituale pontifici morienti praestitum et profundam sancti cum Ecclesia coniunctionem testatur.
Dum Alphonsus Arientii in extraordinario quietis statu observabatur, secundum subsequens testimonium suum Clementi XIV morienti adstitit. Tannoia hoc auxilium expresse spirituale appellat; praesentia corporalis in utroque loco independenter observata per fontes exstantes documentata non est.
Aliae photographiae originales apud editorem
Episcopus tacitus Arientii
Antonio Maria Tannoia eventum in tertio libro primae vitae narrationis describit. Mane diei 21 Septembris 1774 Alphonsus post sanctam Missam defatigatus et tacitus in sella bracchiata sedebat. Nihil petebat et etiam nocte sequenti in hoc statu mansit. Postero die tintinnabulum pulsavit. Domestici solliciti convenerunt eumque interrogaverunt quid accidisset. Alphonsus declaravit se apud pontificem fuisse, qui iam mortuus esset. Verba eius insolitum statum Arientii cum eventu Romae coniunxerunt.[1]
Tannoia Fratrem Francescantonio et Agata Viscardi, famulam Redemptoristarum monialium, nominat. Agata nuntium ad Sant’Agata transmisit. Praesentes explicationem primum velut somnium acceperunt. Cum nuntius mortis e Roma advenisset, concordantiam agnoverunt atque eventui singulare pondus tribuerunt. Testimonium igitur etiam primam eorum reactionem et causam quae postea eos persuasit servat.[1]
Alphonsus pro pontifice afflicto orat
Alphonsus iam ante hos dies de Clemente XIV et Ecclesia sollicitus fuerat. Tannoia gravem condicionem post suppressionem Societatis Iesu narrat et epistulas affert in quibus Alphonsus ad perseverantem orationem pro pontifice invitabat. Singulare auxilium igitur in claro contextu spirituali stat: episcopus necessitatem pontificis in oratione secum portabat. Episodium longius intercessionis iter continuat atque coniunctionem cum patiente Ecclesiae pastore visibilem reddit.[1]
Clemens XIV die 22 Septembris 1774 mortuus est. Hic dies independenter a narratione de Alphonso documentatur et cum die declarationis traditae congruit. Ad investigationem historicam praeterea interest quando ordinarius mortis nuntius Arientium pervenerit et quomodo memoria verborum Alphonsi consignata sit. Narratio servata declarationem eius ante nuntium e Roma advenientem collocat. In hoc extraordinaria cognitio consistit, de qua participes testimonium dederunt.[3][5]
Intercessio et auxilium ad lectum morientis
Eventus Alphonsum ut pastorem ostendit, cuius attentio ad alterius dolorem dirigitur. Sollicitudo eius pro pontifice in perseverantem orationem et, secundum eius testimonium, in singulare auxilium ultima eius hora convertitur. Gratia morienti et Ecclesiae servit. Non ut facultas describitur quam Alphonsus ad libitum exercere aut exhibere poterat. Centrum spirituale manet caritas, quae proximum afflictum etiam e longinquo non obliviscitur.[1]
Totum opus vitae Alphonsi in hanc directionem tendit: missiones populares, confessio, scripta spiritualia et labor in theologia morali saluti hominum serviebant. Narratio Arientina intra hanc agnitam vitam sanctam stat. Propinquitatem quae ex oratione crescit et sollicitudinem pro unitate Ecclesiae illustrat. Historica testimoniorum eius investigatio hunc nexum profundius aperit, dum cultus Doctoris Ecclesiae tota eius vita et opere nititur.[4]
Testes nominati eorumque interrogatio
Historica investigatio Oreste Gregorio excerpta ex processu apostolico aperit. In eo Tannoia declarat se post mortem Alphonsi Agata Viscardi personaliter interrogavisse. Sacerdos Francesco Amato et superiorissa Maria Celestina aderant. Haec nomina et interrogatio descripta transmissioni concretam formam tribuunt. Narratio igitur plus est quam indefinita assertio oralis. Simul eius receptio post eventum facta est; transcriptio simul mense Septembri 1774 confecta hic non exhibetur.[2]
Famulus quoque Alessio Pollio insolitum episcopi quietis statum recordabatur. In relatione subsequentium verborum eius declaratio partes mediatas continet, quae ab aliis narratoribus proveniunt. Comparatio ostendit quid quisque testis ipse expertus sit et quid ab aliis acceperit. Haec distinctio valorem verae observationis servat, quin ex quavis posteriore declaratione narrationem omnino independentem totius cursus faciat.[2]
Quam praesentiae speciem fontes testentur
Titulus capitis Tannoia de auxilio in spiritu loquitur. Etiam Catholic Encyclopedia hac formula utitur. Usitata autem vox bilocatio diversas notiones comprehendere potest: duplicem praesentiam corporalem, apparitionem in loco remoto aut singularem participationem spiritualem. Pro Alphonso primum forma in primis fontibus indicata valet. Declaravit se pontifici morienti adstitisse. Declarationes Arientinae servatae statum et verba eius testantur; alterum corpus Romae non metiuntur.[1][4]
Redemptorista Oreste Gregorio anno 1970 constatavit nullum testem superstitem a lecto pontificis morientis in processu interrogatum esse. Praesentia Alphonsi visibilis ibi ab aliis observata igitur certa non est. Haec condicio fontium auxilium spirituale testatum non refutat. Fortiorem assertionem praesentiae corporalis simul in utroque loco independenter visae limitat. Distinctio iam sermonem primae vitae narrationis sequitur.[2]
Testes et investigatores
Agata Viscardi
Testis Arientina nominata
Secundum narrationem traditam verba Alphonsi audivit et transmisit; Tannoia posteriorem personalem eius interrogationem consignavit.[1][2]
Alessio Pollio
Famulus, postea frater Redemptorista
Statum quietis recordatur; traditio verborum exactorum partes mediatas continet.[2]
Antonio Maria Tannoia
Primus biographus et sodalis Congregationis
Primam expositionem servat et personalem interrogationem Agata Viscardi aliis praesentibus describit.[1][2]
Oreste Gregorio
Investigator historicus
Anno 1970 excerpta processus et limites testimonii respondentis Romani proponit.[2]
Historia ordine exposita
- Munus episcopale
Alphonsus dioecesim Sanctae Agathae Gothorum suscipit.[4]
- Sollicitudo pro Ecclesia
Tannoia epistulas et invitationes ad orandum pro Clemente XIV tradit.[1]
- Eventus Arientii
Alphonsus in extraordinario quietis statu permanet et deinde de auxilio pontifici defuncto praestito narrat.[1]
- Mors Clementis XIV
Dies mortis pontificis independenter documentatus.[5]
- Interrogatio et traditio
Tannoia interrogationem Agata Viscardi post mortem Alphonsi describit; postea casus in processu discutitur.[2]
- Canonizatio
Gregorius XVI Alphonsum sanctum declarat.[4]
Aestimatio ecclesiastica
Alphonsus sanctus canonizatus et Doctor Ecclesiae est. Episodium in eius processu discussum est; inde neque theoria physica bilocationis neque quodlibet ornamentum posterius auctoritate publica confirmatur.
Quaestiones promotoris fidei
In processu ecclesiastico promotor fidei explicationes naturales quaesivit: potuitne status somnus aut morbus fuisse? Potuitne sollicitudo pro pontifice afflicto somnium excitavisse? Eratne mors eius iam exspectanda? Advocatus causae interpretatione ut ecstasis respondit. Fontes ita verum examen obiectionis et responsionis servant. Singularis cognitio mortis iam factae ante ordinarium nuntium in centro positivae aestimationis stat. Solum verbum somnium hanc quaestionem non dirimit.[2]
Pro testimonio loquuntur participes nominati, certum tempus et tradita concordantia inter verba Alphonsi et pontificis mortem. In aestimatione historica intervallum interrogationum, mutuae earum relationes et absentia testimonii respondentis Romani simul consideranda sunt. Narratio igitur ut singulare eventum spirituale serio accipi potest, quin ei forma probationis attribuatur quam fontes eius non possident.[1][2]
Obiectiones et responsiones
Num status tantum somnium de pontifice aegro erat?
Hanc quaestionem iam promotor fidei in processu ecclesiastico proposuit. Epistulae Alphonsi sollicitudinem eius pro Clemente XIV documentant; congruum igitur somnii argumentum in principio cogitari posset. Singulare autem narrationis pondus in declaratione mortis iam factae consistit, antequam ordinarius nuntius e Roma advenisset. Hic ipse nexus temporalis secundum testes examinandus est. Tannoia eum cum participantibus nominatis servat; interrogationes tamen postea factae sunt. Verbum somnium hanc declarationem non refutat. Intervallum recordationis simul gradum limitat quo exactum tempus hodie independenter confirmari possit.[1][2]
Num simultanea praesentia visibilis Romae documentata est?
Fontes hic aestimati praesertim statum et verba Alphonsi Arientii documentant. Tannoia de auxilio spirituali loquitur. Gregorio expresse affirmat nullum testem superstitem a lecto pontificis morientis in processu interrogatum esse. Duplex igitur praesentia corporalis in utroque loco independenter observata probata non est. Haec fortior assertio ad eventum originalem neque necessaria est. Singulare quod testatur est auxilium morienti praestitum et cognitio mortis eius. Accuratus fontium status hunc nucleum aestimare permittit, quin alii testes oculati Romani excogitentur.[1][2][4]
Significatio pro fide
Narratio Arientina per participes nominatos, primam vitae descriptionem et discussionem in processu ecclesiastico concrete traditur. Singulare auxilium Alphonsi pontifici morienti praestitum testatur atque ad vim intercessionis ducit. Fontes de praesentia spirituali loquuntur; fortior assertio duplicis praesentiae corporalis in utroque loco observatae documentata non est.[1][2]
Quomodo miracula in vita Sanctorum examinentur
Stigmata, bilocatio et mutationes materiales diversas investigationes requirunt.
Instrumenta investigationis et processus ecclesiasticus →Fontes et documenta
Indicationes de accessu et ambitu assertionum te adiuvant ut documenta ipse aestimes.
- [1] Della Vita ed Istituto del venerabile servo di Dio Alfonso M. Liguori
Prima vitae narratio cum excerptis epistularum et relatione eventus; textus originalis iuris publici.
Fontem aperi · intratext.com ↗ - [2] La bilocazione nella vita di S. Alfonso de Liguori
Investigatio scientifica fontium cum antiquioribus testimoniis processus ad verbum editis; non nova observatio phaenomeni.
Fontem aperi · santalfonsoedintorni.it ↗ - [3] Pope Clement XIV
Antiquior expositio historica catholica; non ut aliud testimonium oculatum Romanum numeratur.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [4] St. Alphonsus Liguori
Conspectus iuris publici; auxilium expresse ut praesentiam in spiritu describit.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [5] Clemente XIV
Dies biographicus officialis; non probatio bilocationis.
Fontem aperi · vatican.va ↗
