Teresia Abulensis in libro vitae suae peculiarem gratiam amoris Dei testatur: angelus cum cuspide aurea ignea apparuit et cor eius usque ad intima penetravit. Experientia eam vehementi dolore simulque amore Dei implevit, a quo liberari nolebat. Ipsa Teresia describit quomodo spiritus et corpus partem habuerint. Experientias suas moderatoribus spiritualibus ad examen proposuit et fructus earum in reformationem Carmeli intulit. Ecclesia transverberationem ut peculiarem gratiam in vita sanctae veneratur; in Carmelo liturgice commemoratur.
Ipsa Teresia apparitionem angeli describit qui cor eius cuspide aurea ignea penetravit. Ardentem amorem Dei et vehementem dolorem spiritualem accepit, cuius etiam corpus magnam partem habuit.
Angelus cum cuspide ignea
In capite 29 libri vitae suae Teresia proprium testimonium dat. Iuxta se parvum angelum valde pulchrum vidit. In manu cuspidem auream tenebat in qua ignis erat. Teresia sensit hanc cuspidem cor et intima sua penetrare. Cum extraheretur, amore Dei extraordinariae vehementiae impleta mansit. Hanc experientiam inter explicationes suas de diversis modis perceptionis spiritualis describit. Figura angeli ei perceptibilis erat; hoc expresse a cognitionibus mere spiritualibus distinguit quas etiam noverat. Ita relatio eius personalem cursum et speciem gratiae acceptae servat.[1]
Amore Dei penetrata
Teresia dolorem magnum appellat et simul tanta dulcedine comitatum ut ab eo liberari nollet. Amor Dei eo momento omnia creata superabat. Explicat dolorem spiritualem fuisse, corpus autem magnam eius partem habuisse. Haec propria descriptio verbo transverberatio sensum suum tribuit: amor Dei eam usque ad centrum personae penetravit. Experientia ei neque mera formula electa neque affectus voluntarie productus erat. Eam accepit et effectum eius anima et corpore experta est.[1]
Gratia recurrens
Teresia de repetitionibus et statibus loquitur qui veniebant et rursus praeteribant. Raptus cum eis coniuncti etiam coram aliis accidebant. Quod homines eos animadvertebant, pudore eam afficiebat; publicitatem non quaerebat. Transverberatio plerumque in vitae periodum circa 1560 collocatur. Liber vitae hoc loco nullum certum singularem diem aut exactam horam nominat. Posterius festum gratiam in universitate sua commemorat. Ad historiam proprius Teresiae sermo praecipuus manet, qui experientiam recurrentem describit et effectus eius in vita sanctae aperit.[1][2]
Ex oratione caritas operosa crescit
Amor de quo Teresia loquitur in vita eius efficax mansit. Iter eius per orationem et certamina interiora ad fundationes, vitam communem et responsabilitatem practicam duxit. Gratia eam paratam fecit ut voluntatem Dei inter labores sequeretur. Haec ipsa coniunctio ad sensum transverberationis pertinet: Deus centrum hominis apprehendit eumque muneri suo aperit. Testimonium Teresiae vehementiam occursus et necessitatem examinationis spiritualis simul describit. Opera eius reformatoria ostendit quomodo amor acceptus ultra momentum extraordinarium actionem et ministerium Ecclesiae formaverit.[1]
Teresia experientias ad examen proponit
Teresia vitae descriptionem suam in contextu moderationis spiritualis scripsit. Aperte de timoribus deceptionis et colloquiis cum confessariis refert. In capite sequenti describit quomodo Petrus de Alcántara iter eius spirituale aestimaverit et solacium ei attulerit. Examen igitur ad propriam eius responsionem gratiae pertinebat. De congruentia cum fide, humilitate, oboedientia et fructibus permanentibus quaerebat. Hic habitus credibilitatem proprii eius testimonii sustinet. Vehementia experta in longius iter spirituale inserta est et in cooperatione cum peritis consiliariis aestimata.[1]
Veneratio in Carmelo et in Ecclesia
Sancta vita Teresiae, reformatio Carmeli et doctrina eius de oratione contextum constituunt in quo Ecclesia transverberationem recipit. Anno 1622 canonizata est. In Carmelo transverberatio cordis ut peculiaris gratia amoris Dei liturgice celebratur. Memoria ad contemplationem amoris ducit qui totum hominem capit et voluntati Dei aperit. Fideles invitat ut in oratione et ministerio crescant. Veneratio huius gratiae proprio Teresiae testimonio et receptione eius in vita ipsius ab Ecclesia aestimata nititur.[2][3]
Reliquia cordis in Alba de Tormes
Cor Teresiae in Alba de Tormes veneratur et cum peculiari eius amoris gratia coniungitur. Praecipuus fons transverberationis liber vitae eius manet. Experientiam spiritualem cum magna corporis participatione describit. Qui praeterea de mutationibus anatomicis quaerit, documentatione extractionis, conservationis et investigationis organi indiget. Ex solo proprio testimonio forma, aetas et causa certae cicatricis legi non possunt. Reliquia cordis corporalis nexus ad sanctam et vitam eius est; separatum inventum medicum secundum propria documenta aestimandum esset.[1][3]
Testes et investigatores
Historia ordine exposita
- Nativitas Abulae
Teresia in Castella nascitur.[2]
- Gratia transverberationis
In hanc vitae periodum transverberatio cordis plerumque collocatur.[1][3]
- Vitae descriptio
Teresia experientias suas et examen spirituale scripto consignat.[1]
- Mors in Alba de Tormes
Teresia moritur; cor eius postea ut reliquia veneratur.[2]
- Canonizatio
Ecclesia Teresiam ad honorem altarium elevat.[2]
Aestimatio ecclesiastica
Transverberatio ad agnitam traditionem spiritualem sanctae Teresiae pertinet et in Carmelo liturgice commemoratur. Haec receptio cum moderna demonstratione medica damni cordis a materiali sagitta causati aequanda non est.
Obiectiones et responsiones
Describitne Teresia tantum vehementes affectus?
Teresia expresse inter experientiam acceptam et imaginationem a se productam distinguit. Gratia non ad arbitrium eius veniebat; cursum eius, reditum et effectus permanentes describit. Lingua eius figurata est, sed transmissioni eventus ut veri experti servit. Accedunt examen spirituale et fructus sanctae vitae eius. Haec coniunctio aestimationem ecclesiasticam sustinet. Teresia dolorem spiritualem cum magna corporis participatione appellat. Testimonium eius igitur propria sua exactitudine legendum est, sine reductione ad affectum aut conversione in laesionem mechanicam non probatam.[1]
Quam vim probandi reliquia cordis possidet?
Reliquia venerationem corporaliter cum Teresia et vita eius coniungit. Ad certam mutationem anatomicam extractio, conservatio et inventa investigationum separatim documentis consignanda essent. Etiam inventum certo descriptum imprimis mutationem corporalem probaret; causa et tempus ulteriora data requirerent. Agnitio peculiaris gratiae amoris praecipue proprio Teresiae testimonio, examine eius spirituali et fructibus vitae nititur. Reliquia cordis ad hanc veritatem respicit. Non debet sola probare quod per totum contextum spiritualem et biographicum aperitur.[1][3]
Significatio pro fide
Transverberatio Teresiae per proprium amplum testimonium eius aperitur. Examen spirituale, sancta vita eius et veneratio ecclesiastica bonas rationes praebent in ea peculiarem Dei gratiam agnoscendi. Transverberatio cordis ad centrum doctrinae eius ducit: a Deo amari sinere et in hoc amore agere.[1][2]
Quomodo miracula in vita Sanctorum examinentur
Stigmata, bilocatio et mutationes materiales diversas investigationes requirunt.
Instrumenta investigationis et processus ecclesiasticus →Fontes et documenta
Indicationes de accessu et ambitu assertionum te adiuvant ut documenta ipse aestimes.
- [1] The Life of St. Teresa of Jesus
Editio textus autobiographici primarii in dominio publico; numeratio sectionum ab editionibus modernis differt.
Fontem aperi · gutenberg.org ↗ - [2] St. Teresa of Jesus
Conspectus historicus; non recens iudicium medicum.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [3] The Transverberation of St. Teresa of Jesus
Explicatio Ordinis de festo et gratia mystica.
Fontem aperi · ocdfriarsvocation.org ↗
