Post quinque milia hominum refecta discipuli lacum traiciunt, dum Iesus ad orandum remanet. Ventus adversus transitum impedit. Nocte super aquas ad eos venit. Discipuli terrentur, sed ille eos animo confirmat. Matthaeus etiam Petri gressum testatur: Iesu vocante, obviam ei procedit, vento autem conspecto mergi incipit atque statim ab eius manu apprehenditur. Ubi in navem ascendunt, ventus quiescit. Discipuli Iesum ut Filium Dei adorant. Miraculum, tribus Evangeliis testatum, Christi dominium in creationem eiusque propinquitatem salvificam erga suos revelat.
Iesus super aquas ad discipulos suos ambulat. Eo vocante etiam Petrus obviam ei procedit; cum prae timore mergi incipit, Iesus manu extensa eum salvat.
Discipuli contra ventum contendunt
Post quinque milia hominum refecta discipuli praecedunt lacum traicientes. Iesus remanet; Matthaeus et Marcus narrant eum in montem ad orandum secessisse. Nocte traiectus laboriosus fit. Ventus navi adversatur, et discipuli remigantes vix progrediuntur. Matthaeus distantiam a terra, Marcus laborem in mari inculcat. Iesus quarta vigilia noctis obviam eis venit. Super aquas ad navem ambulat. Homines qui paulo ante donum eius erga magnam multitudinem experti sunt, nunc in propria tribulatione eius potentiam experiuntur.[1][2][3]
Discipuli, cum eum super mare venientem vident, primo phantasma esse putant atque terrentur. Iesus eos alloquitur, se agnoscendum praebet et ne timeant hortatur. Vox eius eorum aspectum ad eum dirigit qui vere obviam eis venit. Clamor auxilii et colloquium subsequens ad spectaculum ante nuntiatum non pertinent. Discipuli in ipso difficili traiectu versantur; Christus ad eos venit atque timorem eorum serio accipit. Matthaeus hoc momento peculiarem Petri cum Domino occursum servat.[1][2][3]
Petrus ambulat et a Iesu sustinetur
Petrus Iesum rogat ut sibi iubeat super aquas ad eum venire. Dominus eum vocat. Petrus e navi descendit et Iesu obviam ambulat. Cum ventum validum animadvertit, timet et mergi incipit. Dominum ad se salvandum invocat. Iesus statim manum extendit, eum apprehendit et de dubitatione eius interrogat. Apostolus utrumque in corpore suo experitur: ad Christi verbum ambulare potest; in timore suo ab eo sustinetur. Iesu vocatio eiusque manus adiuvans totum eventum sustinent.[1]
Iesus et Petrus in navem ascendunt, et ventus quiescit. Qui adsunt ante Iesum procidunt eumque Filium Dei confitentur. Miraculum eos a timore ad personam eius agnoscendam ducit. Petrus simul cum vera sua infirmitate ostenditur. Salvatur dum auxilium clamat, non demum postquam se perfecte probaverit. Hoc ipsum Domini benevolentiam manifestat: fidem postulat simulque credenti, qui mergi incipit, subvenit. Confessio in navi huic expertae potestati et caritati respondet.[1]
Matthaeus, Marcus et Ioannes miraculum testantur
Omnia tria Evangelia ambulationem super aquas cum refectione praecedenti coniungunt. Matthaeus occursum cum Petro et discipulorum confessionem servat. Marcus eorum stuporem et intellectum miraculi panum adhuc imperfectum inculcat. Ioannes spatium remigando confectum circiter viginti quinque aut triginta stadiorum nominat; Iesus navi appropinquat et se agnoscendum praebet. Deinde navis ad terram destinatam pervenit. Ita narrationes eundem nucleum propriis indiciis explicant: discipuli in mari sunt, Iesus super aquas ad eos venit et in occursu se revelat.[1][2][3]
Communis traditio apostolica diversis rebus praecipue illustratis servatur. Petri salvatio expresse apud Matthaeum describitur; Lucas hoc miraculum non narrat. Ioannes spatium approximatum nominat, non iter ad singula definitum. Haec accurata indiciorum attributio adiuvat ut narrationes testium in vera earum forma legantur. Prima cum phantasmate confusio non tacetur, sed Iesu allocutione superatur. Evangelistae ita ostendunt quomodo discipuli a falsa prima perceptione ad agnitionem eius qui eis occurrit perveniant.[1][2][3]
Dominus super aquas graditur
Liber Iob Deum laudat ut eum qui caelum extendit et super excelsa maris graditur. In hoc contextu biblico plena miraculi significatio manifesta fit. Quod Scriptura de Dei dominio in creationem dicit, discipuli in Iesu experiuntur. Eius factum igitur plus est quam extraordinarius motus de loco ad locum. Ad confessionem personae eius ducit. Matthaeus hanc responsionem expresse in adoratione et confessione Filii Dei servat.[4][1][2]
Thomas Aquinas explicat Christi miracula divinam eius potentiam ad hominum salutem revelare. Ideo etiam creationem non humanam respiciunt. Dominus naturae cursum ordinarium excedere atque ita discipulis suis subvenire potest. Veritas aquae et humanae corporeitatis hic praesupponuntur. In hoc ipso miraculi indoles extraordinaria consistit: creatio ei subest qui ut homo ad suos venit. Divina eius potestas in concreta salvatione agnoscitur.[6]
Navis et Ecclesiae iter
Augustinus navem explicat ut imaginem Ecclesiae per adversa iter facientis. Nox, ventus adversus et fluctus tribulationem credentium aperiunt. Christus ad eos venit eosque animo confirmat. Haec interpretatio spiritualis in vero occursu super mare fundatur: Dominus discipulos suos adiuvat eisque praesentiam suam agnoscendam praebet. Factum ita permanens solacium communitati Ecclesiae fit. Haec iter suum non experitur quasi a Christo derelictum, etsi traiectus laboriosus manet.[5]
Benedictus XVI hunc nexum in interpretatione sua anni 2011 resumit. In tribulatione aspectus in Christum conversus manere debet. Petrus et fiduciam in Iesu vocatione et timorem ostendit qui eum a Domino avertit. Manus extensa eum in securitatem propinquitatis eius reducit. Inde vitae christianae promptitudo ad orationem et fiduciam oritur, etiamsi propria fides infirma sit. Dominus qui vocat idem est qui salvat.[7][1]
Infirmitas discipulorum locus revelationis fit
Marcus intellectum discipulorum adhuc deficientem, Matthaeus timorem et dubitationem Petri refert. Testes ita non exhibentur ut heroes ab initio inconcussi. Prius agnoscere debent quis eis occurrat. Hoc iter ad confessionem intellegibile reddit: Dominus eos in timore alloquitur, eis appropinquat et eos adiuvat. Miraculum centrum suum in eo habet, non in peculiari facultate eorum qui in navi sunt. Ipse nexus divinae potentiae et humanae infirmitatis sensum eius pro fide aperit. Discipuli se ei committere possunt, quia eius auxilium etiam ibi sustinet ubi propria fortitudo deficit.[1][2]
Testes et investigatores
Petrus
Apostolus et eventus particeps immediatus
Petrus Iesu vocante super aquas ambulat et, dum mergitur, ab eius manu apprehenditur. Matthaeus hunc eventuum cursum expresse servat.[1]
Discipuli in navi
Testes in mari
Discipuli Iesu appropinquationem vident, vocem eius audiunt atque salvationem experiuntur. Matthaeus subsequentem eorum confessionem Filii Dei testatur.[1][2][3]
Augustinus Hipponensis
Pater Ecclesiae et interpres
Augustinus ex miraculo solacium aperit Ecclesiae, quae per adversa Domino suo obviam procedit.[5]
Historia ordine exposita
- Discipuli praecedunt
Iesus remanet; Matthaeus et Marcus orationem eius in monte commemorant.[1][2][3]
- Ventus adversus
Ventus navi adversatur; discipuli in mari remigando laborant.[1][2][3]
- Iesus super mare venit
Matthaeus et Marcus hoc noctis tempus atque primum discipulorum timorem nominant.[1][2]
- Petrus ambulat et salvatur
Apostolus vocationem sequitur, mergi incipit atque a Iesu apprehenditur.[1]
- Agnitio et adventus
Evangelia tranquillitatem restitutam et adventum diversis rebus illustratis describunt; Matthaeus confessionem Filii Dei tradit.[1][2][3]
Aestimatio ecclesiastica
Testimonium canonicum in Mt 14,22–33; Mk 6,45–52 et Joh 6,16–21. Petri gressus expresse apud solum Matthaeum narratur.
Quid explicationes naturales eventus probare deberent
De hac nocte nullae mensurae independentes vis venti, temperaturae aquae aut profunditatis itineris confecti conservatae sunt. Certa igitur explicatio naturalis eventus postea integro datorum corpore examinari non potest. Idem valet de assertione vadi, instrumenti occulti aut effectus optici: tales suppositiones ut verus eventuum cursus non probantur. Iudicium a testimonio Evangeliorum eiusque credibilitate incipit. Tres narrationes in earum coniunctione litteraria et apostolica legendae sunt; non sunt tria acta navigationis separatim conservata. Hi limites nucleum clare testatum non mutant: Christus super aquas ad navem ambulat atque discipulos adiuvat.[1][2][3]
Obiectiones et responsiones
Num Iesus re vera tantum secundum litus ambulavit?
Haec interpretatio cursui testato non congruit. Matthaeus navis distantiam a terra nominat et narrat Petrum descendere atque super aquas Iesu obviam ambulare. Marcus navem in medio mari describit; Ioannes spatium remigando iam confectum et Iesu ad navem appropinquationem nominat. Communis ambulatio in litore haec indicia non explicat. Qui talem eventus explicationem proponit, eam igitur propriis rationibus probare debet neque ut proprium Evangelii argumentum exhibere potest. Quaestio historica de credibilitate ad testimonium tractanda manet. Ipsa narratio clara est: Christus modo extraordinario super aquas ad discipulos venit, et illi eius potestatem agnoscunt.[1][2][3]
Num significatio symbolica sufficit ut vero miraculo renuntietur?
Factum hoc ipso validum symbolum fieri potest, quod vere accidit. Augustinus navem ut imaginem Ecclesiae legit et Christi actionem simul retinet. Significatio spiritualis eventum non substituit neque simul fons ocularis additus et independens est. Evangelium primo auxilium Domini testatur; interpretatio aperit quid illud ad iter fidei significet. Inde etiam nullum mandatum sequitur eventum actione periculosa a nobis electa imitandi. Petrus ad expressam Iesu vocationem e navi exit. Invitatio permanens est fiducia in Domino eiusque manu salvifica, non experimentum potestatis eius a nobis extortum.[1][2][3][5][6]
Significatio pro fide
Christus discipulis afflictis super aquas obviam venit et se Dominum creationis revelat. Manus quae Petrum excipit simul amorem eius salvificum ostendit. Discipuli a timore et intellegentiae defectu ad confessionem ducuntur. Miraculum fiduciam in Domino confirmat, cuius propinquitas etiam fidem infirmam sustinet.[1][2][3][4][5]
Quomodo miracula Iesu investigentur
Testimonium apostolicum, traditio historica et opera Christi.
Instrumenta investigationis et processus ecclesiasticus →Fontes et documenta
Indicationes de accessu et ambitu assertionum te adiuvant ut documenta ipse aestimes.
- [1] Evangelium secundum Matthaeum
Textus canonicus primarius cum Petro, salvatione et confessione.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [2] Evangelium secundum Marcum
Agitatio maris et nexus cum signo panis nondum intellecto.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [3] Evangelium secundum Ioannem
Narratio brevior cum spatio remigando confecto approximato et adventu.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [4] Liber Iob
Contextus biblicus divinae dominationis super mare.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [5] Tractatus in Ioannis Evangelium 25
Textus patristicus in dominio publico; interpretatio spiritualis navis, tribulationis et adventus Christi.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [6] Summa theologiae III, quaestio 44
Ratio theologica signorum Christi in creatione non humana, non investigatio physica.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [7] Angelus die 7 Augusti 2011
Receptio ecclesialis et spiritualis signi.
Fontem aperi · vatican.va ↗