Capharnaum quattuor viri paralyticum ad Iesum afferunt. Domus referta est; tectum igitur aperiunt et infirmum in grabato demittunt. Iesus fidem eorum videt atque ei remissionem peccatorum pronuntiat. Cum scribae de eius potestate scandalizantur, miraculo visibili respondet: paralytico imperat ut surgat, lectum suum tollat et domum eat. Statim homo coram omnibus surgit, grabatum portat atque Deum laudans domum abit. Homines mirantur et Deum glorificant. Marcus, Matthaeus et Lucas sanationem ut revelationem potestatis Filii hominis testantur.
Iesus paralytico peccata remittit eumque coram adstantibus sanat. Homo modo adhuc portatus ad eius verbum statim surgit, grabatum tollit et domum abit. Christus ita expresse potestatem suam peccata remittendi confirmat.
Quattuor viri infirmo viam aperiunt
Iesus rursus Capharnaum est et verbum in domo annuntiat. Tot homines conveniunt ut ne ante ianuam quidem locus supersit. Quattuor viri paralyticum in grabato ad eum afferunt. Cum propter turbam intrare non possint, in tectum ascendunt, illud supra locum ubi Iesus est aperiunt et infirmum demittunt. Marcus numerum adiutorum nominat et actionem eorum constantem describit. Fides eorum in solo desiderio non consistit: impedimentum superant ut auxilio indigens coram Christo pervenire possit.[1]
Lucas quoque aditum per tectum et demissionem per tegulas servat. Matthaeus brevius ab infirmo ad Iesum allato incipit. In omnibus tribus narrationibus attentio ad hominem dirigitur quem alii ad Dominum portant et ad Iesu responsionem. Infirmus coram eo iacet, eiusque adiutores omnia fecerunt ut hunc occursum possibilem redderent. Eorum nomina et exacta domus constructio centrum non constituunt; Evangelium concretum eorum factum et fidem quam Iesus in eo videt servat.[2][3]
Christus primum remissionem pronuntiat
Iesus fidem eorum videt et paralytico remissionem peccatorum eius pronuntiat. Homo ita donum accipit quod spem auxilii corporalis excedit. Christus eum ut integrum hominem videt atque personaliter ad eum se convertit. Evangelia fidem plurali exprimunt; etiam fiducia et auxilium portantium ante eius oculos sunt. Cura eorum infirmum ad eum duxit qui altius eum sanare potest quam ex sola facultate movendi appareat.[1][2][3]
Nonnulli scribae praesentes intra se quaerunt quomodo Iesus ita loqui possit: solus enim Deus peccata remittere potest. Iesus cogitationes eorum cognoscit eosque de eis alloquitur. Quaerit quid facilius sit dicere: peccata remissa esse an infirmum surgere et ambulare debere. Deinde expresse annuntiat eos potestatem Filii hominis in terra agnoscere debere. Rursus ad paralyticum se convertit. Exitus visibilis quaestioni respondebit quam invisibile eius verbum remissionis excitavit.[1][2][3]
Qui portabatur surgit et lectum suum portat
Iesus infirmo imperat ut surgat, grabatum suum tollat et domum eat. Homo statim surgit. Coram adstantium oculis lectum suum tollit et exit. Lucas refert eum interea Deum laudare. Homines stupore replentur et Deum glorificant. Qui modo adhuc a quattuor viris portari debebat, nunc ipse rem portat super quam iacuerat. Restitutio circumstantibus visibilis est; Iesu verbum immediate sequitur.[1][3]
Sanatio et remissio ab initio in nexu sunt quem ipse Christus explicavit. Homo ambulare potest, et in hoc miraculo praesentes potestatem eius agnoscunt qui ei peccata remisit. Factum obiectioni scribarum respondet et multitudinem ad laudem Dei ducit. Eventus publicus ita concretam salutem corporalem cum revelatione personae Iesu coniungit. Potestas eius infirmum erigit et simul altiorem primi verbi eius sensum aperit.[1][2][3]
Chrysostomus et Thomas de confirmatione visibili
Ioannes Chrysostomus nexum cogitationis cognitae, verbi remissionis et sanationis ut Christi revelationem interpretatur. Praecipue lectum portari inculcat: homo coram adstantibus vires recuperatas ostendit. Grabatum quod eius impotentiam manifestaverat nunc ab eo portatur et sanationem testatur. Pater Ecclesiae ita Evangelii enuntiationem in concreto eius cursu aperit. Factum confirmat Iesu verbum vacuum non manere.[4]
Thomas Aquinas relationem inter exteriorem sanationem et salutem animae explicat. Restitutio visibilis in hoc nexu invisibilem affirmationem remissionis confirmat. Christus ipse hanc coniunctionem annuntiavit; non demum postea a lectoribus additur. Miraculum testibus rationem praebet fiduciae in eius potestate. Remissio relationem hominis ad Deum respicit, et sanatio corporalis Dominum agnoscendum praebet qui hoc donum efficaciter largiri potest. Utrumque ad totius hominis salutem pertinet.[5]
Miraculum publicum coram observatoribus criticis
Sanatio in domo hominibus plena fit et coram scribis qui Iesu potestatem negant. Marcus immediatum coram omnibus surgere inculcat; Lucas laudem Dei a sanato et testibus prolatam. Obiectio critica igitur ipsa pars eventus traditi est. Ad expressam Iesu declarationem et subsequentem responsionem visibilem ducit. Positiva miraculi ratio in hoc intellegibili nexu indigentiae hominis portati, verbi imperantis et ambulationis propriae consistit.[1][2][3]
Tria Evangelia synoptica hunc nucleum in communi traditione apostolica servant. Fontes inter se coniuncti sunt, non tres independentes documentorum medicorum collectiones. Similiter scribae ut observatores critici per textum Evangelii testantur; acta adversa huius casus extra eum conservata non exstant. Haec accurata viae fontium definitio publicam eventus formam intactam relinquit. Quaestio de credibilitate eius ad testimonium Evangelii et concretam eius assertionem tractanda est, non historia morbi postea inventa substituenda.[1][2][3]
Intercessio, remissio et auxilium operosum
Occursus amplam Iesu benevolentiam ostendit: fidem agnoscit, hominem alloquitur, remittit et corporaliter erigit. Ex ordine rerum nullum generale iudicium sequitur morbum poenam certae culpae personalis esse. In Ioanne 9 Christus talem attributionem in caeco nato expresse repudiat. Duo textus simul aperiunt quomodo Dominus hominibus occurrat: necessitatem eorum serio accipit et salutem suam largitur, quin eos ad suppositam culpae historiam redigat.[1][6]
Quattuor portantes insigne exemplum auxilii christiani fiunt. Faciunt quod infirmus ipse facere non potest eumque ad Christum adducunt. Actio eorum ad intercessionem et ministerium practicum erga indigentes referri potest: aditus aperire, impedimenta superare, solitarios comitari et homines in necessitate sua solos non relinquere. Ministerium ad propriam eorum vitam et ad occursum cum Domino tendit. In sanatione manifestum fit Christum hanc fidem operosam accipere et ipsum hominem erigere.[1][3]
Testes et investigatores
Paralyticus innominatus
Qui remissionem et sanationem accipit
In grabato affertur, ad Iesu verbum statim surgit et cum lecto suo Deum laudans domum abit.[1][2][3]
Quattuor portantes innominati
Adiutores et testes
Secundum Marcum quattuor viri eum ad Dominum portant et per tectum apertum demittunt. Iesus fidem eorum videt.[1]
Scribae praesentes
Observatores critici
Iesu potestatem remittendi in dubium vocant. Ille cogitationes eorum alloquitur et coram adstantibus visibilem sanationem perficit.[1][2][3]
Ioannes Chrysostomus
Pater Ecclesiae et interpres
Confirmationem promissionis remissionis per sanationem explicat et eventum ab infirmo ad piscinam Hierosolymitanam distinguit.[4]
Historia ordine exposita
- Iesus in domo referta docet
Marcus Capharnaum nominat; aditus a multitudine obstruitur.[1]
- Aditus per tectum
Secundum Marcum quattuor viri infirmum in grabato suo demittunt.[1]
- Remissio pronuntiatur
Interior scribarum obiectio ad potestatem divinam dirigitur.[1][2][3]
- Surgere, portare, domum ire
Homo Iesu verbum sequitur et coram adstantibus cum lecto suo exit.[1][2][3]
- Stupor et laus Dei
Lucas tam laudem Dei a sanato quam a testibus prolatam nominat.[3]
Aestimatio ecclesiastica
Marcus 2,1–12, Matthaeus 9,1–8 et Lucas 5,17–26 sanationem paralytici Capharnaum testantur. Iesus miraculum visibile expresse cum sua potestate peccata remittendi coniungit.
Cur hic non sit homo Hierosolymis per 38 annos infirmus
Chrysostomus sanationem Capharnaum expresse ab Ioanne 5 distinguit. Ibi homo per 38 annos infirmus ad piscinam Hierosolymis iacet et dicit se adiutorem non habere. Hic paralyticus ab aliis per tectum ad Iesum affertur. Loci et eventuum cursus diversi sunt. Numerus 38 annorum igitur ad hunc fasciculum non pertinet. Causa et duratio paralysis Capharnaum accuratius non indicantur; neque certa laesio medullae spinalis aut diagnosis neurologica ex textu deduci potest. Haec distinctio utrumque miraculum in propria eius forma servat et impedit ne singula alterius infirmi ut probationes additae inserantur.[4][6]
Obiectiones et responsiones
Potestne paralysis naturaliter aut psychice explicari?
Certa causa naturalis aut psychica pro hoc homine non probatur. Evangelia transitum ab infirmo portato ad hominem per se ambulantem immediate ad Iesu verbum testantur. Diagnosin non nominant ex qua hodie fida eventus restitutio deduci possit. Quapropter tam assertio certi damni organici quam perturbationis motus causa psychica ortae addita suppositio esset. Mera possibilitas talis diagnosis casum traditum non explicat. Fundamentum eius historicum est publicum Evangelii testimonium cum expressa Iesu miraculi declaratione. Hodierna acta clinica praesto non sunt; hoc neque mensuras inventas neque diagnosin adversam quasi probatam prolatam permittit. Similiter eventus mandatum non est auxilium medicum necessarium coacto miraculi experimento substituendi.[1][2][3]
Quomodo sanatio potestatem peccata remittendi confirmat?
Non quaelibet insolita recuperatio sanitatis per se talem potestatem probaret. Hic tamen nexus expresse datur: Iesus remittit, obiectionem cognoscit et sanationem eo ipso fine annuntiat ut praesentes potestatem eius agnoscant. Deinde homo statim coram eis surgit. Chrysostomus et Thomas igitur visibilem rem ut confirmationem invisibilis affirmationis ante prolatae explicant. Conclusio ad Christi personam, verbum et factum simul dirigitur. Non est mensura remissionis in corpore, sed rationibus innixa agnitio eius qui per miraculum verbum suum confirmat. Lectori posteriori hic nexus per Evangelia servatur. Eorum credibilitas totum eventum respicit, non tantum corporalem meliorationem seorsum consideratam.[1][2][3][4][5]
Significatio pro fide
Paralyticus a Christo remissionem et corporalem sanationem accipit. Qui in grabato allatus est, ad eius verbum ipse illud foras portat. Miraculum publicum affirmationem Filii hominis confirmat et amplam eius benevolentiam erga hominem revelat. Fides portantium simul ministerium operosum fit: indigenti viam ad Dominum aperiunt qui eum erigit.[1][2][3][4][5]
Quomodo miracula Iesu investigentur
Testimonium apostolicum, traditio historica et opera Christi.
Instrumenta investigationis et processus ecclesiasticus →Fontes et documenta
Indicationes de accessu et ambitu assertionum te adiuvant ut documenta ipse aestimes.
- [1] Evangelium secundum Marcum
Capharnaum, quattuor portantes, apertio tecti, remissio et sanatio visibilis.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [2] Evangelium secundum Matthaeum
Narratio canonica parallela brevior, praesertim ad Iesu potestatem intenta.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [3] Evangelium secundum Lucam
Aditus per tectum, immediata surrectio et laus Dei.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [4] Homilia 29 in Evangelium Matthaei
Textus patristicus primarius in dominio publico: distinctio ab Ioanne 5 et argumentum ex signo.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [5] Summa theologiae III, quaestio 44
Relatio theologica sanationis exterioris et salutis animae, non investigatio medica casus.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [6] Evangelium secundum Ioannem
Distinctio infirmi Hierosolymitani et repudiatio indiscriminati nexus inter culpam personalem et morbum.
Fontem aperi · vatican.va ↗