Vespere Iesus et discipuli eius Mare Galilaeae traiciunt. Magna tempestas oritur; fluctus in navem irrumpunt, dum Iesus in posteriori parte dormit. Discipuli eum excitant et salutem implorant. Surgit, vento et mari imperat, et fit tranquillitas magna. Salvati plena reverentia interrogant quis sit iste cui etiam ventus et aqua oboediunt. Matthaeus, Marcus et Lucas miraculum testantur. Christi potestatem super creationem revelat et ostendit quomodo homines in timore suo ad personam eius agnoscendam et ad fiduciam in eo ducat.
Iesus ad clamorem auxilii discipulorum tempestatem verbo suo imperante sedat. Ventus et aqua agitata ei oboediunt; in navi periclitante stupor de eius potestate locum timoris mortis occupat.
Tempestas navi minatur
Vespere diei quo docuerat Iesus discipulos hortatur ut secum ad alteram ripam transeant. Turba remanet; secundum Marcum aliae naves transitum comitantur. In mari magna procella venti oritur. Fluctus in navem irrumpunt, ita ut iam aqua impleatur. Iesus in posteriori parte supra cervical iacet et dormit. Periculum crescit dum ille quiescit. Discipuli minas immediate experiuntur atque ad eum se convertunt qui secum navigat. Marcus haec vivida communis traiectus singula servat.[1]
Discipuli Iesum excitant. Apud Marcum eorum clamor timorem et exprobrationem sonat: nonne ei curae est quod pereant? Matthaeus eorum petitionem salutis tradit, Lucas urgentem clamorem ad Magistrum. In omnibus tribus narrationibus necessitatem suam ad eum deferunt. Iesus clamorem auxilii audit. Fides eorum timore premitur, sed apud eum auxilium quaerunt. Salvatio quae sequitur eis ostendet quam potestatem Dominus possideat, quem modo dormientem viderant.[1][2][3]
Ventus et aqua verbo eius oboediunt
Iesus surgit et ventum increpat. Marcus etiam mandatum ad mare tacendi servat. Ventus cessat, et fit tranquillitas magna. Minatio ad eius verbum recedit. Iesus discipulos de timore et fide eorum interrogat; Matthaeus hanc quaestionem ante sedationem, Marcus et Lucas post eam ponunt. Salvati stupore et reverentia implentur. Inter se quaerunt quis sit iste cui etiam ventus et mare oboediant. Navigatio ita eos a necessitate experta ad quaestionem praecipuam de persona Iesu ducit.[1][2][3]
Hoc miraculum proprium eventuum cursum habet comparatum cum posteriori ambulatione super aquas. Hic Iesus ab initio in navi navigat, dormit atque a discipulis excitatur. In altero occursu illi primo sine eo iter faciunt, et post multitudinem refectam super mare ad eos venit. Utrumque factum potestatem eius super creationem revelat. Tempestatis sedatio praecipue efficaciter ostendit eundem Dominum, qui ut homo in navi quiescit, vento et fluctibus efficaciter imperare posse.[1][2][3]
Tria Evangelia eundem nucleum servant
Marcus naves comitantes et cervical describit; Matthaeus et Lucas brevius narrant. Omnes tres tempestatem, Iesu somnum, clamorem auxilii, mandatum eius et quietem subsequentem testantur. Etiam quaestio de discipulorum fide in omnibus narrationibus adest, alio ordine in eventuum cursu collocata. Hae res praecipue illustratae aspectum singulae ad eundem Dominum dirigunt. Locus concretus, homines periclitantes eorumque subsequens stupor testimonio formam historicam tribuunt. Evangelistae eventum instrumentis expositionis ordinatae et ad significationem eius intentae tradunt.[1][2][3]
Communis traditio apostolica et propinquitas litteraria Synopticorum in aestimandis fontibus considerandae sunt. Eorum testimonium non ideo leve est, quia idem factum formis cognatis traditur. Simul tres narrationes non statim pro tribus scriptis testimoniis ocularibus inter se independentibus habentur. Neque ex navibus comitantibus a Marco nominatis additae narrationes singulares conservatae effici possunt. Pondus in testimonio reapse servato consistit: Iesu verbum immediate cum sedatione coniungitur, et participes in ea potestatem agnoscunt quae priorem eorum cognitionem excedit.[1][2][3]
Salvatio quam Israel a Deo suo exspectat
Psalmus 107 nautas describit qui in necessitate ad Dominum clamant. Tempestatem sedat, fluctus tranquillat eosque ad portum desideratum ducit. Coram hoc Scripturae verbo quaestio discipulorum plenum pondus accipit: Iesus facit quod Israel ut actionem salvificam Dei sui cantat. Psalmus contextum biblicum facti aperit. Salvati non tantum coram insolito periculi fine stant, sed coram revelatione eius qui divina potestate aquis imperat.[4][1][3]
Thomas Aquinas explicat Christi miracula divinam eius potentiam ad hominum salutem revelare ideoque etiam creationem non humanam respicere. Creator in eo agit quod ei subest. Ordinaria naturae constantia et haec actio extraordinaria ita discerni possunt: ventus et aqua verae vires naturae sunt, et ipsae in hoc occursu Domino oboediunt. Salvatio ad eum agnoscendum ducit. Christus ostendit potestatem suam non ad unum ambitum coartari, sed creationem complecti.[6]
Christum in corde excitare
Augustinus traiectum ut imaginem vitae christianae et itineris Ecclesiae aperit. Verbum iniuriosum ut tempestas oriri potest, ira ut fluctus cor occupare. Qui vindictae cupiditate agi se sinit, periculo interioris naufragii exponitur. Christum in corde excitare in eius interpretatione significat verbi eius atque exempli veniae recordari. Vera salvatio in mari ita lumen fit ad concretum iudicium in vita cotidiana: credens sub Christi verbo ad quietem et rectam actionem pervenire debet.[5]
Haec interpretatio factum Iesu ut fundamentum accipit. Ventum et aquam in commentum postea excogitatum non vertit, sed permanentem sensum expertae salvationis explicat. Augustinus aspectum ad Dominum dirigit, cuius potestas externum periculum superat et cuius verbum etiam cor ordinare potest. Miraculi contemplatio igitur ad conversionem, veniam et perseverantiam ducit. Stupor discipulorum in Ecclesiae vita fructuosus fieri debet, cum homines timorem suum, iram suam et desperationis tentationem coram Christo afferunt.[5]
A clamore auxilii ad agnitionem Domini
Post salvationem discipuli quaerunt quis sit iste. Eorum cognitio ex eo crescit quod communiter experti sunt. Christus in periculo ab eis non aberat; cum eis in navi erat. Somnus eius et subsequens verbum imperans veram humanitatem et divinam potestatem revelant. Quaestio de fide eorum eos invitat ut eius praesentiam altius intellegant. Timor eorum non tacetur. Ipse clamor auxilii ex hoc timore initium amplioris cognitionis Salvatoris fit. In hoc permanens miraculi solacium pro Ecclesia et pro singulo credente consistit.[1][2][3]
Testes et investigatores
Discipuli in navi
Testes immediati periculi et salvationis
Tempestatem experiuntur, Dominum dormientem excitant, mandatum eius audiunt et quietem subsequentem mirantur.[1][2][3]
Socii in aliis navibus
Navigantes a Marco nominati
Marcus alias naves nominat quae Iesum et discipulos eius in traiectu comitantur; proprium earum observationum cursum non explicat.[1]
Augustinus Hipponensis
Pater Ecclesiae et interpres
Ex salvatione in mari significationem spiritualem pro Ecclesia, fide et superatione irae ac desperationis aperit.[5]
Historia ordine exposita
- Profectio ad traiciendum
Marcus Iesu invitationem ad alteram ripam transeundi nominat.[1]
- Tempestas et periculum
- Discipuli clamant
Iesum excitant et timorem suum pereundi ad eum deferunt.[1][2][3]
- Ventus et aqua quiescunt
Ad Iesu mandatum tempestas cessat; discipuli periclitantes magnam tranquillitatem experiuntur.[1][2][3]
- Quaestio de persona eius
Qui adsunt mirantur eum cui ventus et aqua oboediunt.[1][2][3]
Aestimatio ecclesiastica
Matthaeus 8,23–27, Marcus 4,35–41 et Lucas 8,22–25 tempestatem a Iesu sedatam testantur. Tria Evangelia periculum, clamorem auxilii, efficax eius verbum atque stuporem salvatorum servant.
Quid quaestio de tempestate explicare possit et quid non possit
Evangelia mensuras venti, altitudines fluctuum aut observationes tempestatis ad singula minuta definitas non praebent. Plena igitur eventus restitutio in hodierno exemplari meteorologico possibilis non est. Hic limes tam conatui causam naturalem certo demonstrandi quam conatui omnes cursus naturales cogitabiles calculo excludendi valet. Testimonium exstans alium definitum nexum respicit: tempestas discipulis minatur, illi Iesum invocant, ille vento et mari imperat, et fit tranquillitas. Quaestio historica ad credibilitatem huius narrationis et totius testimonii de Christo dirigitur. Defectus observationum technicarum fontem non mutat in meram narrationem fortuitae mutationis tempestatis.[1][2][3]
Obiectiones et responsiones
Potuitne tempestas fortuito eo ipso momento cessare?
Tempestates naturaliter cessare possunt. Haec autem generalis sententia nexum concrete testatum nondum explicat. Evangelia subitam quietem immediate cum Iesu mandato coniungunt et stuporem participantium servant quod ventus et mare ei oboediant. Hypothesis casus rationem reddere deberet cur huic testimonio melius congruat. Sine datis meteorologicis quae non conservata sunt, eius probabilitas serio computari nequit; similiter testimonium mathematicum omnes possibilitates naturales excludens iniustum esset. Fundamentum christianum in credibili Evangeliorum testimonio et persona Christi ibi revelata consistit. Thomas Aquinas factum ut opus Domini creationis aperit. Miraculum ita in suo contextu intellegitur, non ut mensura isolata tractatur.[1][2][3][6]
Estne tempestatis sedatio tantum parabola quietis interioris?
Evangelia eam ut verum Iesu cum discipulis traiectum introducunt. Navis, somnus, fluctus, clamor auxilii et adventus ad alteram ripam ad hunc eventuum cursum pertinent. Interpretatio mere figurata igitur concretam fontium expositionem revocare deberet. Augustinus ampliorem possibilitatem ostendit: vera salvatio simul iter ad pacem interiorem sub Christi verbo aperit. Significatio eius spiritualis factum praesupponit. Inde tamen nulla promissio sequitur homines fideles omne infortunium vitaturos. Miraculum veram salvationem testatur et Salvatorem revelat; non permittit ut hominibus qui postea in aqua aut alio modo vitam amiserunt fides deficiens exprobretur.[1][2][3][5]
Significatio pro fide
Christus vento et mari imperat, et discipuli ex periculo salvantur. Verbum eius dominium Dei super creationem revelat. Quaestio testium ad centrum miraculi ducit: quis est hic Dominus qui cum eis in navi navigat et vires sedat? Ecclesia in eo Salvatorem suum agnoscit atque ex hoc facto fiduciam ad proprium iter accipit.[1][2][3][5][6]
Quomodo miracula Iesu investigentur
Testimonium apostolicum, traditio historica et opera Christi.
Instrumenta investigationis et processus ecclesiasticus →Fontes et documenta
Indicationes de accessu et ambitu assertionum te adiuvant ut documenta ipse aestimes.
- [1] Evangelium secundum Marcum
Textus canonicus primarius; cervical, naves comitantes et quaestio de identitate Iesu.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [2] Evangelium secundum Matthaeum
Narratio brevior cum quaestione de modica fide ante sedationem.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [3] Evangelium secundum Lucam
Testimonium canonicum parallelum; non observatio meteorologica separatim conservata.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [4] Liber Psalmorum
Contextus biblicus nautarum a Domino salvatorum.
Fontem aperi · vatican.va ↗ - [5] Sermo 63; Sermon 13 on the New Testament
Textus primarius in dominio publico, in translatione historica; navis ut Ecclesia, perturbatio interior et Christi recordatio.
Fontem aperi · newadvent.org ↗ - [6] Summa theologiae III, quaestio 44
Consideratio theologica miraculorum in creatione non humana.
Fontem aperi · newadvent.org ↗